Μια επικοδομητική συζήτηση…

Φεβρουαρίου 13, 2008

Το πρόγραμμα σπουδών μας μου θυμίζει κάτι περιπτώσεις που πολλοί συγγενείς κληρονομούν ένα μεγάλο οικόπεδο. Όλοι το θέλουν για πάρτη τους, κανείς δεν συμβιβάζεται με τον άλλο και στο τέλος μένει αναξιοποίητο και μαραζώνει..

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της νοοτροπίας αυτής αποτέλεσε η τελευταία συζήτηση που έγινε στο τμήμα λίγο πριν την εξεταστική με θέμα φυσικά, το πρόγραμμα σπουδών. Μετά την παρουσίαση της πρότασης δύο συμφοιτητών μας (την οποία δυστυχώς έχασα μιας και υπήρχε ελάχιστη ενημέρωση για την εκδήλωση), οι οποίοι αξίζουν συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία τους, ξεκίνησαν τοποθετήσεις καθηγητών/φοιτητών πάνω στο θέμα. Οι φοιτητές όπως ήταν λογικό επισήμαιναν τα προβλήματα που έχουν συναντήσει μέχρι τώρα, προτείνοντας κάποιες γενικές λύσεις για την βελτίωση του προγράμματος.

Φτάνουμε λοιπόν στους καθηγητές. Όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, γνώριζαν τα προβλήματα καθώς και πολλές από τις λύσεις τους. Τα συγγράμματα, τα εργαστήρια, ο τρόπος διδασκαλίας, οι αυθαιρεσίες των καθηγητών, ο αριθμός μαθημάτων, ο τρόπος εξέτασης….Οι λύσεις ήταν προτάσεις που κάθε φοιτητής θα ήθελε να δει στην σχολή του. Πραγματικά ακούγοντας μόνο αυτά έλεγες, αύριο ξημερώνει μια πιο φωτεινή μέρα για την σχολή μας.

Δυστυχώς όμως, τα πράγματα απείχαν πολύ απ’ αυτό. Αυτό φαινόταν στις διευκρινιστικές ερωτήσεις (ή τις αντι-τοποθετήσεις) που γίνονταν από καθηγητές σε καθηγητές.

ΚΑΝΕΙΣ δεν είχε στην πραγματικότητα διάθεση να συνεργαστεί με κανέναν. Κάθε τομέας πίστευε ότι είναι πιο σημαντικός απ’ τους υπόλοιπους, κάθε καθηγητής υπερασπιζόταν το μάθημα του και κανείς δεν έκανα την παραμικρή προσπάθεια να συμβιβαστεί ώστε να πάει το όλο θέμα ένα βήμα παραπέρα.

Αποτέλεσμα;Να ξεκινήσει μια αόριστη συζήτηση πάνω στο νέο πρόγραμμα σπουδών, για το πως θα πρέπει να είναι, με τι να μοιάζει, τι χρώμα να έχει το εξώφυλλό του…

Με τέτοια μυαλά δεν απορώ που αυτό το τόσο σημαντικό ζήτημα για μία σχολή συζητιέται από το ’98…..

Μερικά ενδιαφέροντα πράγματα που ακούστηκαν ήταν τα εξής.

Στα περισσότερα πανεπιστήμια το master έχει το πολύ 12-15 μαθήματα. Εδώ έχουμε 22.Ποιος όμως θα δεχτεί να συγχωνευτεί το μάθημα του με άλλου καθηγητή…?

Όλοι συμφώνησαν ότι το σύστημα δεν πρέπει να κινείται γύρω από τις εξετάσεις. Η μάθηση πρέπει να είναι διαρκής και η εξέταση μια τυπική διαδικασία για επιβεβαίωση του τι έχουμε μάθει αυτό το εξάμηνο…Αφού συμφωνούν όλοι γιατί τότε μερικοί καθηγητές βγάζουν όλη τους την διαστροφή στην εξέταση…?

Πολλοί καθηγητές αναφέρθηκαν με θαυμασμό σε σχολές όπως το Πολυτεχνείο της Κρήτης,τμήματα του εξωτερικου κτλ, για τα συγγράμματα τους και τον τρόπο διδασκαλίας τους.Γιατί λοιπόν τους είναι τόσο δύσκολο να κάνουν το ίδιο και εδώ?

Advertisements

A’ Eξάμηνο

Φεβρουαρίου 13, 2008

Εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε λοιπόν….

Ξεκινάμε από το Α’ εξάμηνο. Το εξάμηνο που συναντά κάποιος μόλις τελειώσει το λύκειο. Το πρώτο εξάμηνο της επιλογής που έκανε στο μηχανογραφικό του.

Τα Μαθηματικά λίγο πολύ γνωστά με μερικά παραπάνω κεφάλαια. Μερικά παραπάνω κεφάλαια όμως από μια σειρά βιβλίων που στην καλύτερη περίπτωση είναι για ανακύκλωση (μήπως και γίνουν τίποτα καλύτερο στην επόμενη τους ζωή…).Δεν μπορώ να καταλάβω πως είναι δυνατόν ενώ για την ύλη αυτή υπάρχουν τόσο καλα συγγράμματα, αναγνωρισμένα παγκοσμίως, το τμήμα μας διαλέγει αυτή την σειρα…Ή μάλλον όχι!Μπορώ να καταλάβω….Με μια γρήγορη ματιά στο γενικό τμήμα όλοι μπορούν…

Κάτι στο οποίο όλοι παραδέχονται ότι υστερεί η σχολή μας είναι τα εργαστήρια των πρώτων τουλάχιστον ετών. Ας τα δούμε λίγο πιο αναλυτικά.

Πρώτο και καλύτερο το Μηχανολογικό Σχέδιο. Ένα μάθημα το οποίο στην κυριολεξία δεν χρησιμεύει πουθενά στην υπόλοιπη ακαδημαϊκή καριέρα του ηλεκτρολόγου μηχανικού. Εκτός από το να μάθεις να σχεδιάζεις, ώστε να σε προετοιμάσει για το ηλεκτρολογικό σχέδιο. Οι μεγαλύτεροι σίγουρα θυμούνται τα πάρε δώσε των σχεδίων,τις μουτζούρες,τα βρισίδια, τους πόνους στην πλάτη από τα σχέδια για το σπίτι…Γιατί λοιπόν να μην φύγουν όλες αυτές οι δυσκολίες και να αντικατασταθούν με ένα απλό AutoCAD?Αυτό εν μέρει διορθώθηκε φέτος, μιας και υπήρχαν μερικά μαθήματα εκμάθησης0. Τι τους πήρε όμως τόσο καιρό δεν μπορώ να καταλάβω…Ήταν ένα βήμα πάντως.

Περνάμε στο εργαστήριο της Φυσικής (σε συνδυασμό με το μάθημα πάντα).Προσωπικά, δεν βρήκα την παραμικρή σύνδεση παράδοσης-εργαστηρίου. Για να μην πω ελάχιστη σχέση στο ζήτημα παράδοσης-βιβλίου. Όταν πέρσυ μπήκα για πρώτη φορά στο μάθημα μια από τις πρώτες φράσεις του καθηγητή ήταν “Από εσάς εδώ μόνο 5 θα περάσουν!”.Το είπε και το έκανε μιας και στην περσινή εαρινή εξεταστική, από τους 200 περίπου που έδωσαν, και οι δύο καθηγητές μαζί, πέρασαν λιγότερους από 20, με άριστα το 6.5.

Όσο για το εργαστήριο αυτό είναι από άλλο ανέκδοτο. Μπαίνεις σε ένα εργαστήριο,κάθεσαι μπροστά από τον πάγκο με τις οδηγίες για το τι να κάνεις και μόλις τελειώσει το δίωρο φεύγεις με την υποχρέωση μέχρι την επόμενη εβδομάδα να έχεις παραδώσει την αναφορά. Αναφορά;I dont know this word!Και πως θα την κάνουμε καλέ κύριε?”Υπάρχει πρότυπη στο site”.Α πείτε το έτσι!Πείτε ότι υπάρχει στο site μια αναφορά που δεν έχει καμία σχέση μ’ αυτήν που πρέπει να κάνουμε. Άλλη λύση?Αυτό εξαρτάται με τις πολιτικές πεποιθήσεις καθενός..Διαλέγεις παράταξη και παίρνεις!Έτσι λοιπόν περνάει η πρώτη εμπειρία σου μέσα σε εργαστηριακό χώρο. Αντιγράφοντας αναφορές άλλων…

Τρίτο και τελευταίο το μάθημα Εισαγωγή στους Υπολογιστές. Το concept του μαθήματος είναι μεν καλό αλλά στην πράξη υστερεί αρκετά. Σκοπός του υποτίθεται είναι να φέρει όλους τους πρωτοετείς στο ίδιο επίπεδο γνώσεων. Τι γίνεται στην πραγματικότητα?Αυτοί που έχουν γνώσεις δεν πατάνε στο μάθημα κι αυτοί που δεν γνωρίζουν τόσα πολλά σκέφτονται πως τελικά τόσα χρόνια δεν έχασαν και πολλά με το να μην ασχολούνται μ’ αυτά τα χαζοκούτια. Από το πως λειτουργεί το mouse,πάμε στον ρόλο της CPU,από εκεί στους λογαρίθμους και με ένα μεγάλο άλμα στα δίκτυα.

Το εργαστήριο από την άλλη είναι βόλτα στο πάρκο. Αλλά κι αυτή χοροπηδηχτή. Από το πως χρησιμοποιούμε το mail, στο FTP, από εκεί στα διαγράμματα ροής,την HTML, και ξαφνικά στο Unix.Ειδικά το τελευταίο είναι απλά για κλάματα. Εν έτει 2008, ο πρωτοετής φοιτητής νομίζει ότι το Unix είναι μια μαύρη οθόνη με βούληση, η οποία γουστάρει να σε πετάει έξω πριν τελειώσεις την εντολή σου ωστε να τα κάνεις όλα από την αρχή(τα γνωστά και ως timeout του telnet δηλαδή…). Αναρωτιέμαι η αξιαγάπητη κα. Σταθοπούλου (η οποία άλλωστε “είναι του Unix” γι αυτό δεν μπορεί να βοηθήσει σε Windows…) γνωρίζει την ύπαρξη ενός θαυμαστού λειτουργικού που ακούσει στο όνομα Linux?Να δει ο κόσμος τι θα πει σύγχρονο unix σύστημα?

Αυτά σε γενικές γραμμές από το πρώτο εξάμηνο. Πολλοί συνάδελφοι ισχυρίζονται ότι σε ένα τμήμα σαν το δικό μας, οι γενικές γνώσεις είναι απαραίτητο θεμέλιο για την μετέπειτα πορεία μας. Ποτέ δεν διαφωνούσα σ’ αυτό. Αυτό που θέλω να πω είναι πως αν αυτή την ρημάδα την γενική γνώση δεν την κατακτήσεις και δεν την αγαπήσεις μέσα από την σωστή θεωρία (που θα σου προσφέρουν καθηγητές και βιβλία) και πράξη (μέσω των σωστά διαμορφωμένων εργαστηρίων) δεν πρόκειται να σε ωφελήσει σε τίποτα.

Η γνώση δεν είναι οι τύποι, οι εντολές και η αποστήθιση κομματιών του βιβλίου. Είναι ο τρόπος σκέψης που αποκτάει ο άνθρωπος μέσα από την ενασχόληση με το αντικείμενο του.