Part 2:Τι είναι τελικά η κατάληψη?

Δεκέμβριος 6, 2008

Η λέξη κατάληψη εμπεριέχει πάρα πολλές έννοιες.Συγκεκριμένα τα κύρια είδη καταλήψεων που έχουν εμφανιστεί ανά τα χρόνια είναι :

  • κατάληψη στέγης
  • κατάληψη εργασιακού χώρου
  • κατάληψη δημόσιου κτηρίου

Παραδόξως τα είδη αυτά δεν σχετίζονται απόλυτα μεταξύ τους.

Η κατάληψη στέγης, ή αλλιώς κατάληψη εγκαταλελειμένου κτηρίου, γίνεται για δύο κύριως λόγους.Την εύρεση μιας κατοικίας από ανθρώπους που δεν έχουν τους οικονομικούς πόρους για να αγοράσουν μία ή την δημιουργία ενός χώρου ελεύθερης έκφρασης και δημιουργίας. Συνήθως η κοινή γνώμη αποκαλεί τους καταληψίες ως «παράνομους», «αναρχικούς», «κωλόπαιδα» , με τα ΜΜΕ να συναινούν και να προωθούν την άποψη αυτή. Αξίζει νομίζω σε αυτό το σημείο να παρατεθουν δύο πολυ χαρακτηριστικά κομμάτια άρθρων που αποδεικνύουν το ακριβώς αντίθετο :

«Before Jean-Marc, 22, moved into a squat, he did consider the other options, like a single room with a shower on a corridor or a flat-share. ‘There was simply no more space in the halls of residence,’ explains the psychology student. ‘I didn’t have the money to be able to afford letting agent fees.’ With the money from his parents, his housing benefit and the 300 euros from his part-time job as a waiter, Jean-Marc has about 700 euros per month. Not enough to afford the rent in Paris.»

«It is one of London’s most exclusive addresses. Michelin-starred restaurants are just a block away, the US embassy is around the corner and Hyde Park is at the end of the road. To share the same postcode ought to cost millions.But the new residents of 18 Upper Grosvenor Street, a raggle-taggle of teenagers and artists called the Da! collective, haven’t paid a penny for their £6.25m, six-storey townhouse in Mayfair.»

Η κατάληψη στέγης λοιπόν δεν γίνεται πλέον για το βίτσιο του καθενός. Είναι μια αναγκαιότητα μέσα στο κεφαλαιοκρατικό σύστημα, όπου τα πολλά είναι για λίγους. Όπως όλα τα αγαθά , έτσι και τα σπίτια, συγκεντρώνονται στα χέρια εταιριών και δισεκατομμυριούχων που στις περισσότερες περιπτώσεις τα αφήνουν να ρημάζουν (αφού προφανώς δεν τα χρειάζονται) ή τα χρησιμοποιούν για να αυξήσουν τα κέρδη τους, αφήνοντας ανθρώπους στον δρόμο. Μπορεί η κρίση αυτή να έχει γίνει γνωστή με τα τελευταία γεγονότα στην Αμερική, όμως υπάρχει εδώ και πολύ καιρό στην Ευρώπη. Μια γρήγορη αναζήτηση στο διαδίκτυο θα σας πείσει…

Η κατάληψη εργασιακού χώρου, κυρίως εργοστασίων, γίνεται όταν οι ιδιοκτήτες αποφασίζουν να κλείσουν το εργοστάσιο, αφού δεν τους προσφέρει τα κέρδη που επιθυμούν, ή όταν προβαίνουν σε μαζικές απολύσεις. Προφανώς ο κοινωνικός ρόλος του βιομήχανου είναι κάτι που υπάρχει μόνο σε βιβλία οικονομικής θεωρίας, αφού κάθε χρόνο εκατομμύρια άνθρωποι μένουν στον δρόμο επειδή δεν παράγουν την απαιτούμενη υπεραξία. Σκοπός των καταλήψεων αυτών ήταν αρχικά να πλήξουν τα αφεντικά, ζημιώνοντας τους από την μη-λειτουργία της επιχείρησης..Όμως τα τελευταία χρόνια οι καταλήψεις αυτές έχουν αποκτήσει άλλη διάσταση. Με χαρακτηριστικά παραδείγματα κατά την διάρκεια της οικονιμικής κρίσης της Αργεντινής, οι εργάτες πολλών εργοστασίων επέλεξαν όχι να σαμποτάρουν την παραγωγή αλλά να περάσουν στην αυτοδιαχείριση του εργοστασίου, λειτουργώντας το κανονικά (με συλλογικές διαδικασίες) και μοιράζοντας μεταξύ τους τα κέρδη, δείχνοντας έτσι στον κόσμο ότι όλα μπορούν να λειτουργήσουν σε οριζόντια δομή.

Η κατάληψη δημοσίου κτηρίου, και κατά κύριο λόγο εκπαιδευτικού ιδρύματος, ξεκινώντας από το κίνημα του Μάη του ’68, έχει αποτελέσει μία μορφή κλιμάκωσης κινητοποιήσεων. Με παλιότερα παραδείγματα σε Αμερική και Ευρώπη και τα πιο πρόσφατα σε Γαλλία και Ιταλία, όταν μία κινητοποίηση έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις και έχει μαζικοποιηθεί σε πολλούς κοινωνικούς χώρους (εργασιακούς, εκπαιδευτικούς κτλ), τότε διαμαρτυρόμενοι προβαίνουν σε κατάληψη ώστε να γίνει ακόμη πιο έντονη η δυσαρέσκεια τους. Στο σημείο αυτό διακόπτονται οι εκπαιδευτικές διαδικασίες και η κατάληψη γίνεται εστία του κινήματος.. Στους χώρους αυτούς φοιτητές, καθηγητές, εργαζόμενοι συντονίζονται, οργανώνουν από κοινού εκδηλώσεις και προσπαθούν να ανοίξουν το ζήτημα στην κοινωνία. Πιο πρόσφατο παράδειγμα στην Ιταλία, όπου ενώ πολλά πανεπιστήμια τελούσαν υπό κατάληψη, καθηγητές μαζί με φοιτητές συγκεντρώθηκαν σε κεντρική πλατεία (λυπάμαι που δεν ενθυμούμαι ποια και σε ποια πόλη…), κουβαλώντας έναν μαυροπίνακα και έκαναν κανονικά το μάθημα τους (μοιράζοντας στη συνέχεια προκηρύξεις κτλ), δείχνοντας στον κόσμο ότι δεν η κατάληψη δεν αποτελεί αφορμή για να κάθονται, αλλά αποτελεί μια αναγκαιότητα για να ακουστούν τα αιτήματα τους (σχετικά βίντεο από την δράση αυτή κυκλοφορούν στο Internet).

Στην Ελλάδα από την άλλη η καταλήψεις πανεπιστημίων και σχολείων αποτελούν καθημερινό φαινόμενο. Από την δεκαετία του ’80 και μετά, η κατάληψη εκπαιδευτικών ιδρυμάτων γίνεται ακόμη και «για να είναι η τυρόπιτα στρογγυλή και όχι τετράγωνη».Παρακινείται δε κατά κύριο λόγο από παρατάξεις ή νεολαίες κομμάτων, οι οποίες κατά κύριο λόγο θεωρούν ότι η καλύτερη πρόοδος είναι η στασιμότητα. Δεν είναι τυχαίο που εδώ και 20 χρόνια κάθε φορά που υπάρχει κάποια μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση, ενώ κλείνουν τα πάντα σαν ένδειξη διαμαρτυρίας, δεν έχει υπάρξει κάποια ουσιαστική αντι-προτάση, παρά μόνο η «να μην αλλάξει τίποτα».Άλλωστε το είχε πει και ο Υπουργός Παιδείας της Σουηδίας σε μια επίσκεψη του στην Ελλάδα πριν από 1-2 χρόνια, «Το σύστημα που έχετε εσείς τώρα, εμείς το είχαμε πριν 30 χρόνια».

Οι δε καταλήψεις εμπνέονται από την επανάσταση του ’21, μιμούμενες το Χάνι της Γραβιάς. Ταμπουρωνόμαστε μέσα, κανείς δεν βγαίνει, κανείς δεν μπαίνει, μέχρι να ‘ρθουν οι οχτροί. Μόνο που δεν έρχονται ποτέ…Αποφασίζονται από τους φοιτητικούς συλλόγους με διαδικασίες όσο δημοκρατικές όσο και αυτές της βουλής, στις οποίες οι καθηγητές απαγορεύεται να συμμετέχουν ενεργά. Διότι 35 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, οι φοιτητές συνεχίζουν να βλέπουν τους καθηγητές ως «τα φασιστικά γουρούνια που έχουν την θέση τους επειδή τα ‘χουν κάνει πλακάκια με την κυβέρνηση», όπως ήταν τότε…

Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να εναντιωθώ στην κατάληψη, όπως και σε καμία μορφή αγώνα ενάντια σε αυτούς εκτός της εκπαίδευσης υποβαθμίζουν και τις ζωές μας. Μου θυμίζει μια παλιότερη πρόταση του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, για να γίνονται οι πορείες σε μία λωρίδα κυκλοφορίας ώστε να μην εμποδίζονται οι άνθρωποι «που θέλουν να πάνε στις δουλειές τους»…Είναι σαν να φοράω μια ουδέτερη μάσκα ενάντια σε κάτι πλήρως πολιτικά φορτισμένο….Μπορώ όμως να εναντιωθώ στην αλόγιστη χρήση της, η οποία εκτός του ότι το μόνο που μας προσφέρει είναι να μας πηγαίνει πίσω, υποβαθμίζει και την σημασία της ίδιας της πράξης!

Η κατάληψη μια μέρα ίσως χρειαστεί, όπως χρειάστηκε σε πολλούς πριν από εμάς και δεν ξέρουμε αν θα ναι σύντομα ή αργά….Όμως μέχρι τότε οφείλουμε να προστατεύουμε και αυτήν και τους εαυτούς μας….


Part 1: ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΔΕΞΙΟΙ ΚΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ

Δεκέμβριος 4, 2008

The tyranny of the 21 century is called «democracy»

-Alfonso Cuaron

Αν η σχολή μας πρωτοπορεί σε κάτι τον τελευταίο καιρό αυτό δεν είναι άλλο από την δημιουργία επαναστατών κάθε ιδεολογίας.

Από την μία πλευρά οι αριστερές παρατάξεις της σχολής (ΕΑΑΚ, ΑΡ.ΕΝ) οι οποίες 3 χρόνια μετά τις πανελλαδικές κινητοποιήσεις των δεκάδων χιλιάδων φοιτητών, επιμένουν ακόμη να μιλάνε για «φοιτητικό κίνημα», «νικηφόρους αγώνες», «εναντίωση στις μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης» και άλλα ωραία ανέκδοτα…Οι 250 σύλλογοι έγιναν 150, οι 150 έγιναν 100 και τώρα χαίρονται που η σχολή μας και άλλες 20 πανελλαδικά κατεβαίνουν σε πορεία….Αυτοί και οι «σύντροφοι» τους κλείνουν όσες σχολές μπορούν, κάνοντας κουρέλι έννοιες όπως αμεσοδημοκρατία, πλειοψηφία,συλλογικές διαδικασίες, αφήνοντας ολόκληρους φοιτητικούς συλλόγους να εξαρτώνται από την εβδομαδιαία γραμμή της κάθε παράταξης.

Από την άλλη οι δεξιές παρατάξεις της σχολής (νομίζω δεν έχει κανείς την αυταπάτη ότι είναι μόνο μία…) οι οποίες αγωνίζονται για το καλό του κεφαλαίου και φυσικα των φοιτητών.Πόσες φορές σε πόσες συνελεύσεις στην Ελλάδα έχει ακουστεί η φράση «εγώ δεν είμαι ΔΑΠ, αλλά θα την ψηφίσω για να μην κλείσει η σχολή».Ψηφίζεις μία, ψηφίζεις δύο, σ’ αρέσουν και τα τζάμπα ποτά στα clubάκια, ε δεν έγινε και τίποτα να κατέβουμε και στις εκλογές μαζί τους και τσουπ!Έγινες και συ ένας απ’ αυτούς!Μην ξεγελιόμαστε, οι συγκεκριμένοι θέλουν τις καταλήψεις περισσότερο από κάθε αριστερό!Τις θέλουν για την άνοιξη, για να χουν οι αφίσες τους θέμα «ΜΑΣ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ!» στις φοιτητικές εκλογές.Τις θέλουν για να δείξουν πόσο καλό μπορούν να κάνουν τα ιδιωτικά και τα ΚΕΣ στην Ελλάδα. Τις θέλουν τέλος για να ταΐζουν με ποσοστά το κόμμα τους στα γκάλοπ….

Από αυτό το εξάμηνο όμως έχουμε και ένα νέο είδος επαναστάτη, ένα υβρίδιο. Τους αυτοαποκαλούμενους αχρωμάτιστους. Κάτι σαν το «κίνημα» των bloggers. Λέμε λέμε, κλαίμε κλαίμε, και η δράση μας περιορίζεται πίσω από ένα router, στην αναπαυτική καρέκλα του σπιτιού μας. Βέβαια πολλοί από αυτούς μόνο αχρωμάτιστοι δεν είναι, απλά ξεβάφουν λίγο στο πλύσιμο, μήπως και το χρώμα τους καταφέρει και βάψει κάνα ασπρόρουχο…

Οι αχρωμάτιστοι λοιπόν είναι λάτρεις του λεγόμενου guerilla warfare, κοινώς αντάρτικο. Στέλνουν ανώνυμα mail σε καθηγητές (ντάααξει αν τώρα τυχαίνει να είναι από τον λογαριασμό της σχολής, δεν χάθηκε και ο κόσμος), παρακαλώντας τους να κάνουν το εξαίσιο μάθημα τους, στο οποίο κατά πάσα πιθανότητα να μην έχουν πατήσει ποτέ, αψηφώντας την «αντιδημοκρατική» κατάληψη της σχολής, βεβαιώνοντας τους ότι στο αμφιθέατρο θα υπάρχει λαοθάλασσα υποστηρικτών της κίνησης. Φτιάχνουν group στο Facebook διαλαλώντας την ιδεολογία τους η οποία είναι με μία φράση «όχι στις καταλήψεις-οι υπολοιποι αμα θέλετε κάντε πορείες».Κυκλοφορούν χαρτάκια στην σχολή, με το ίδιο ακριβώς περιεχόμενο, και κρατώντας low-profile, ζητάνε από τους συμφοιτητές τους να τα υπογράψουν, χωρίς βέβαια να διευκρινίζουν τι στο καλό θα τις κάνουν….Γιατι εμένα μου το χε πει η γιαγιά μου «την υπογραφή σου και μπλαμπλαμπλα παιδί μου, να προσέχεις που τα βάζεις».Φαντάζομαι λίγο πολύ όλοι το ίδιο θα έχουν ακούσει από τους προγόνους τους, γι αυτό οι μόνοι που υπέγραψαν ήταν οι «αχρωμάτιστοι» και οι φίλοι τους…

Όλοι τους όμως έχουν ένα κοινό. Έχουμε να κάνουμε με συγκοινωνούντα δοχεία, μια μικρογραφία της κοινωνίας που έχει διαμορφωθεί μέχρι σήμερα. Δεξιοί, αριστεροί, «συνειδητοποιημένοι» και φυσικά αναποφάσιστοι. Όπως και στην πολιτική και εδώ υπάρχουν διαρροές από τον έναν στον άλλο. Ο ένας τρέφεται από την δυσαρέσκεια που προκαλεί ο άλλος. Τρέφονται με εύπλαστες συνειδήσεις ανθρώπων που δεν έχουν μπει στην διαδικασία να αυτοπροσδιοριστούν και προτιμούν να παραδωθούν σε κάποιο σύνολο που θα τους δείξει την σωστή κατεύθυνση.

Όχι βέβαια, η ομαδοποίηση σαφώς και δεν είναι κακή, όλα στην φύση λειτουργούν με ομάδες. Με ομάδες που διαμορφώνονται από την μοναδικότητα του κάθε μέλους της…και καμία από τις παραπάνω δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία…

Part 2 : Τι σημαίνει κατάληψη (πιθανότατα μέσα στο Σ/Κ)

Υ.Γ Ένα εκπληκτικό κείμενο κάποιου ποδηλάτη


3o εξάμηνο

Μαρτίου 12, 2008

Mετά από μια μεγάλη διακοπή επιστρέφουμε για το 3ο εξάμηνο.

Θεωρητικά (σύμφωνα με την άποψη πολλών) ένα από τα πιο εύκολα εξάμηνα της σχολής.Το θέμα μου όμως δεν είναι το πόσο εύκολο ήταν αλλά κατά πόσο ήταν ουσιαστικό…

Ξεκινάμε με το πιο εύκολο μάθημα του εξαμήνου, τις Αριθμητικές Μεθόδους. Η φράση που ακούγεται πάρα πολύ συχνά από τα μεγαλύτερα έτη είναι “έλα μωρε, πας στα εργαστήρια, διαβάζεις 2 μέρες, παίρνεις ενα 3 και περνας”.Κι όμως αυτό το μάθημα αποτελεί μία από τις κυριότερες βάσεις στις μαθηματικές εφαρμογές των υπολογιστών. Όμως το εργαστήριο, αποτελείται από 4 ασκήσεις εκ των οποίων οι 2 είναι αντιγραφή!Εδώ βέβαια τίθεται και το θέμα αν θα έπρεπε αυτό το εργαστήριο να γίνεται σε FORTRAN ή θα έπρεπε να είχε ξεκινήσει πιο νωρίς η εκμάθηση κάποιας άλλης γλώσσας (λιγότερο απαρχαιωμένης) αλλά αυτό είναι μία άλλη συζήτηση..Αν κάποιος πάλι θέλει να μελετήσει λίγο παραπάνω το θέμα, το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να ξεκινήσει την αναζήτηση βιβλίου, μιας και το σύγγραμμα (του γνωστού σε όλους καθηγητή του Γενικού Τμήματος) μετά βίας διαβάζεται…

Μιας και αρχίσαμε με μαθηματικά ας συνεχίσουμε με τις Πιθανότητες (ή καλύτερα Πιθανοθεωρία και Στατιστική).Το μάθημα σε γενικές γραμμές είναι καλό και κατανοητό, όμως για άλλη μια φορά τα βιβλία (και κυρίως αυτό της Στατιστικής) είναι πολύ δυσανάγνωστα. Ευτυχώς η κ. Δασκαλάκη έχει προνοήσει για κάποιες σημειώσεις, που συμπυκνώνουν κάπως το μεγάλο τυπολόγιο του βιβλίου. Ίσως ένα μειονέκτημα της παράδοσης αποτελεί ότι τα φροντηστήρια γίνονται σε μεγάλο βαθμό από ασκήσεις μέσα από το βιβλιο, ενώ θα μπορούσαν επίσης να έχουν λίγη περισσότερη σχέση με το αντικείμενο των σπουδών μας (μιας και πολλοί συνάδελφοι αρέσκονται στο να προδικάζουν το μάθημα λεγοντας “σιγά σε τι θα μου χρειαστεί εμένα αυτό?”).

Περνάμε στο κυρίως μαθηματικό μέρος του εξαμήνου, που είναι τα Μαθηματικά ΙΙΙ. Σαν ύλη προσωπικά την βρήκα πολύ πιο ενδιαφέρουσα από τα προηγούμενα 2.Αυτό ίσως γιατί συνειδητοποιείς αρκετά γρήγορα τις πάρα πολλές εφαρμογές τους. Όμως το μάθημα το παρακολουθούσαν ελάχιστοι και γι αυτό υπάρχει λόγος. Όσοι είχαν το κουράγιο να μείνουν μέχρι το τέλος θα θυμούνται ότι η άπαξ και πιάναμε στιλό στο χέρι δεν το αφήναμε μέχρι να τελειώσει το δίωρο. Δυστυχώς όμως μάθημα δεν γίνεται έτσι….Ο ρόλος του πίνακα είναι να βοηθάει τον καθηγητή στην παρούσιαση του μαθήματος, όχι να γίνεται αυτοσκοπός. Ειδικά όταν πρόκειται για μαθηματικά. Με λίγα λόγια όποιος στο τέλος του εξαμήνου έβγαζε φωτοτυπία σημειώσεις, δεν υστερούσε σε τίποτα από αυτόν που ήταν εκεί!Όταν παρακολουθείς και φτάνεις στο σημείο να αναρωτιέσαι “μα καλά τι γράφω τόση ώρα…” τότε προφανώς κάποιο πρόβλημα υπάρχει. Άλλο μειονέκτημα του μαθήματος είναι για άλλη μια φορά το σύγγραμμα. Ενώ υπάρχουν εξαιρετικά βιβλία πάνω στο θέμα (και σε αρκετά λογικές τιμές αν αυτό είναι που απασχολεί το τμήμα μας) εμείς προτιμούμε για άλλη μια φορά το σύγγραμμα του καθηγητή που δίδασκε το μάθημα…

Φτάνουμε στο δεύτερο μέρος του αγαπημένου μαθήματος της σχολής, τα Ηλεκτροτεχνικά Υλικά ΙΙ.Για το σύγγραμμα, τις συνήθειες του καθηγητή όσον αφορά τις “αναπληρώσεις” νομίζω τις ξέρουν και οι παλιότεροι (και το πρώτο έτος αφού ήδη ξεκίνησαν μαθήματα), γι αυτό λοιπόν θα αναφερθώ σε ένα φετινό περιστατικό.Φέτος λοιπόν ο κ.Σπύρου παρουσίαζε κάθε φορά και κάποιες διαφάνειες (πολύ κατατοπιστικές, για να λέμε την αλήθεια) για τις οποίες μας είπε στην αρχή της χρονιας “Μην τις αντιγράφετε, να ακούτε τι λέω και τι γράφω στον πίνακα. Αυτές θα τις ανεβάσω στην σελίδα του μαθήματος προς το τέλος του εξαμήνου για να διαβάσετε”.Όταν λοιπόν οι εβδομάδες τελείωναν και ο χρόνος πίεζε για διάβασμα, όταν ξαναρωτήθηκε ο κύριος καθηγητής, η απάντηση του ήταν “Α, δεν γίνεται να το κάνω αυτό. Όλη μέρα τρέχω για τα πτυχία σας, δεν έχω χρόνο και γι αυτό. Πρέπει να ξεκουραστώ και λίγο ο άνθρωπος”.Έτσι κάνουν στην Γαλλία κ.Σπύρου?Κρεμάνε τους φοιτητές τους?

Τέλος έχουμε το μάθημα των Ηλέκτρικών Μετρήσεων. Ίσως ένα μάθημα το οποίο θυμίζει σε όλους μας ότι η κατάσταση στο ελληνικό πανεπιστήμιο δεν έχει αλλάξει τα τελευταία 20 χρόνια. Το βιβλίο παντελώς άσχετο με την παράδοση (μιας και το δίδασκε άλλος καθηγητής πριν από 2 χρόνια), ο καθηγητής δεν δίνει βιβλιογραφία, τις 2 τελευταίες εβδομάδες του εξαμήνου αρνήθηκε να μας τιμήσει με την παρουσία του, στο γραφείο του δεν βρισκόταν σχεδόν ποτέ και φυσικά στην εξεταστική τα θέματα του απείχαν αρκετά από αυτά που έκανε όλο το εξάμηνο…

Αυτά προς το παρών με τις κριτικές για τα εξάμηνα.Η επόμενη να είναι πιθανότατα σε ένα εξάμηνο από τώρα (εκτός αν κάποιος θελήσει να γράψει την δικιά του, την οποία και θα δημοσιεύσω αμέσως)!Στο μεσοδιάστημα το πρόγραμμα θα περιλαμβάνει γενικότερα άρθρα για την λειτουργία της σχολής και του πανεπιστημίου.

Υ.Γ Δεν ανέφερα 2 σημαντικά μαθήματα αυτού του εξαμήνου. Ο λόγος είναι απλός. Δεν θεωρώ (και αυτό είναι προσωπική άποψη) ότι έχω να σχολιάσω κάτι. Και οι 2 καθηγητές εκτός του πάρα πολύ καλού επιπέδου που είχαν στο μάθημα τους, ήταν απόλυτα συνεργάσιμοι και σαφείς με τις προθέσεις τους. Άλλωστε και οι 2 είχαν ξεκάθαρη θέση για τον ρόλο του πανεπιστημίου, ότι δηλαδή δεν είναι εξεταστικό κέντρο και το έδειξαν έμπρακτα. Το μόνο που έχω να προσάψω είναι ότι το σύγγραμμα της Τεχνικής Μηχανικής θα μπορούσε κάλλιστα να αντικατασταθεί από αυτό των Beer&Johnston το οποίο πλέον έχει μεταφραστεί στα ελληνικά και είναι κλάσεις ανώτερο από αυτό που μας δίνεται μέχρι τώρα.


B’ εξάμηνο

Φεβρουαρίου 15, 2008

Περνάμε στο Β’ εξάμηνο, το οποίο στα περισσότερα μαθήματα αποτελεί την συνέχεια του πρώτου. Και εδώ κατά την γνώμη μου έχουν γίνει μερικά σημαντικά λάθη τα οποία χρίζουν άμεσης διόρθωσης.

Πρώτο και καλύτερο το ηλεκτρολογικό σχέδιο. Ίσως ένα από τα λίγα μαθήματα του πρώτου έτους που έχουν κάποια άμεση πρακτική εφαρμογή. Θα ήθελα λοιπόν να ξέρω, πόσοι ηλεκτρολόγοι μηχανικοί στον χώρο που εργάζονται, σχεδιάζουν ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις με χαρτί και μολύβι…Στο συγκεκριμένο είδος σχεδίου, το οποίο απαιτεί πολλές μικρές λεπτομέρειες (διακόπτες, διαφορετικά καλώδια κτλ) ο υπολογιστής πραγματικά σου λύνει τα χέρια. Δεν ξέρω τι προβλέπεται γι αυτό το εξάμηνο,πάντως μέχρι πέρσι το δίωρο μάθημα AutoCAD που γινόταν στο τέλος του εξαμήνου ήταν απλά αστείο.

Για το μάθημα της Φυσικής δεν θα αναφερθώ αναλυτικά, ακολουθεί 100% το ίδιο μοτίβο με το πρώτο εξάμηνο.

Περνάμε στην Εισαγωγή στους Υπολογιστές ΙΙ. Στο συγκεκριμένο μάθημα γίνεται μια πρώτη επαφή με τον προγραμματισμό. Όμως γίνεται με την πρώτη γλώσσα προγραμματισμού που δημιουργήθηκε ποτέ, την FORTRAN. Πληροφοριακά, ο εφευρέτης της γλώσσας αυτής απεβίωσε πέρσι τον Μάρτιο. Γενικά αυτό το φαινόμενο παρατηρείται σε αρκετά τμήματα στην χώρα, να έχουν δηλαδή οι φοιτητές την πρώτη τους επαφη με προγραμματισμό, είτε με FORTRAN είτε με Pascal. Επειδή είναι σχεδόν σίγουρο ότι δεν θα τις χρησιμοποιήσουν ποτέ ξανά για τα επόμενα χρόνια (ούτως ή άλλως είναι γλώσσες που αν έχεις μια εμπειρία τις μαθαίνεις σε 1 εβδομάδα) γιατί να μην μαθαίνουμε κάτι πιο χρήσιμο?Αν θέλουν να μας ρίξουν στα πιο βαθιά ας κάνουμε C, η οποία αποτελεί πραγματικό εφόδιο για τα επόμενα εξάμηνα. Αν θέλουν να μας ρίξουν στα μαλακά, γιατί να μην κάνουμε πχ Python?Μία γλώσσα με ατελείωτες εφαρμογές τα τελευταία χρόνια, η οποία βασίζεται στο concept ότι αφαιρούμε την δύσκολη σύνταξη (θυμίζει πάρα πολύ ψευδογλώσσα) και εστιάζουμε στην ουσία.

Σειρά έχουν οι διαφορικές εξισώσεις. Αναμφισβήτητα ένας μηχανικός θα χρησιμοποιεί διαφορικές όλη του την ζωή. Θα μάθει να τις εφαρμόζει. Για να μην επεκταθώ στο πώς θα μπορούσε αυτό το μάθημα να έχει εργαστήριο (όπως γίνεται σε άλλα τμήματα), θα παραμείνω στον τρόπο μάθησης και εξέτασης. Από το να προσπαθεί ο φοιτητής, εκτός του να κατανοήσει και να εξοικειωθεί με αυτόν τον τομέα των μαθηματικών, πρέπει να κάτσει και να αποστηθίσει τους διάφορους τύπους διαφορικών και τις τεχνικές επίλυσης τους. Θα ήταν τόσο δύσκολο λοιπόν να γίνεται η εξέταση με ανοιχτά βιβλία?Η με μία σελίδα σημειώσεων?Αυτό όχι μόνο θα έκανε ουσιαστική την εξέταση, αλλά θα ανέβαζε και το επίπεδο της, μιας και ο σκοπός των θεμάτων θα ήταν να κάνουν τον φοιτητή να σκεφτεί και όχι να ανακαλέσει τι έμαθε απ’ έξω το προηγούμενο βράδυ.

Τέλος η αγάπη όλης της σχολής. Το μάθημα για το οποίο ακούς από την στιγμή που θα πατήσεις για πρώτη φορά το πόδι σου στην σχολή. Ένα μάθημα που πλέον έχει πάρει διαστάσεις μύθου. Τα Ηλεκτροτεχνικά Υλικά. Θεωρητικά, ένα μάθημα πολύ ενδιαφέρον που αναλύει σε χημικό/φυσικό/μαθηματικό επίπεδο όλα αυτά τα φαινόμενα που συναντάμε στον μακρόκοσμο. Πρακτικά, ο εφιάλτης πολλών φοιτητών για πάρα πολλές εξεταστικές. Επιτρέψτε μου να πω πως γι αυτό ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο ο καθηγητής. Το βιβλίο είναι δικό του, οι διαφάνειες και οι παραδόσεις δικές του, η εξέταση αποκλειστικά δικιά του. Οι παραδόσεις (το εβδομαδιαίο τρίωρο, για να μην μιλήσουμε για τα άπειρα extra μαθήματα) απευθύνονται σε άτομα τα οποία ήδη κατέχουν το θέμα και θέλουν απλά να εμβαθύνουν (όχι δηλαδή σε 2ετείς φοιτητές).Το βιβλίο εξαιρετικά δυσνόητο και για το οποίο δύσκολα μπορείς να βρεις βιβλιογραφία, μιας και η ύλη είναι δημιούργημα του καθηγητή.Όσο για την εξέταση και η διόρθωση… την αφήνω σε άτομα που έχουν δώσει πολλές παραπάνω φορές από μένα….

Κάποιος καθηγητής αρέσκεται να επαναλαμβάνει συνέχεια ότι “εδώ στην Ελλάδα σας χαϊδεύουμε τα αυτιά, για πάτε στο εξωτερικό να δείτε τι γίνεται”.Επειδή όμως σύμφωνα με τα παγκόσμια δεδομένα εδώ μας χαϊδεύουν αυτό δεν σημαίνει ότι για εκδίκηση πρέπει να βασανιζόμαστε εμείς χωρίς λόγο. Ούτε ότι οι καθηγητές πρέπει να βλέπουν τον ρόλο τους σαν αυτόν του βασανιστή….

Νομίζω ότι το θέμα είναι αφού συνειδητοποιούμε την θέση μας, να προσπαθήσουμε να φτάσουμε τους καλύτερους.Όχι να τιμωρούμαστε αιωνίως (γιατί μην ξεχνάμε ότι η κατάσταση αυτή επικρατεί στα ελληνικά πανεπιστήμια από την δεκαετία του ’80) για κάτι που δεν προκαλέσαμε καν εμείς…


Μια πρώτη προσπάθεια…

Φεβρουαρίου 12, 2008

Brainwash

Το blog αυτό έχει έναν και μόνο έναν σκοπό. Να δείξει την μιζέρια που επικρατεί σε ένα εκ των πολλών τμημάτων της ελληνικής ανώτατης εκπαίδευσης. Πρώτο post στο πρώτο μου blog λοιπόν…

Μετά από ένα κουτσουρεμένο πρώτο έτος, ήρθε η εξεταστική του 3ου εξαμήνου.Και που πήγε όλο το διάστημα από Σεπτέμβριο μέχρι τέλη Ιανουαρίου οεο?Αυτό αναρωτιέμαι και γώ….Αυτό αναρωτιέμαι και δεν μπορώ να κάτσω να διαβάσω…

Αυτό είναι που θέλουμε τελικά από ένα τέτοιο τμήμα?Να διαβάζουμε, να παρακολουθούμε και να πηγαίνουμε να δίνουμε?Αν ήθελα κάτι τέτοιο από την ακαδημαική μου καριέρα θα πήγαινα στην Φιλοσοφική με τον συμπάθειο (όχι ότι έχω κανένα πρόβλημα με τα παιδιά από εκει).Όμως δεν θέλω αυτό.

Είναι δυνατόν να φτάνω τρίτο εξάμηνο και ακόμη να μην έχω κάνει κάτι χειροπιαστό?Ένα εργαστήριο της προκοπής?Κάτι για να νιώσω ότι μαθαίνω?Όλα αυτά τα ατελείωτα μαθηματικά, η φυσική, η άλγεβρα και δεν ξέρω εγώ τι άλλο ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΕΫΟΥΝ ΓΑΜΩΤΟ?Σίγουρα κάπου,αλλά που?

Το Σάββατο 9/2 ήταν η εξέταση των Μαθηματικών 3.Ένα μάθημα ιδιαίτερα χρήσιμο μιας και αποτελεί βάση για πολλές εφαρμογές. Δεν τονίζω άσκοπα αυτή την λέξη. Τα μαθηματικά, οι διαφορικές εξισώσεις και πάρα πολλά άλλα μαθήματα γενικών γνώσεων έχουν σκοπό την πρακτική εφαρμογή όχι την αποστήθιση. Ενώ το μοντέλο της στείρας αποστήθισης έχει αποσυρθεί εδώ και καιρό από τα εκπαιδευτικά συστήματα όλου του κόσμου, εμείς εδώ αρνούμαστε επιδεικτικά να δούμε τα πράγματα από μια διαφορετική σκοπιά. Φτάνουμε λοιπόν στο σημείο να δίνω σε 3 μέρες ένα μάθημα με αρκετά μεγάλη ύλη και αντί να προσπαθώ να δω που θα μου χρησιμεύσουν όσα μαθαίνω να πρέπει να αποστηθίσω 33 μετασχηματισμούς Laplace, 9 είδη ευστάθειας και άλλα πολλά.

Το Σάββατο που έρχεται είναι οι Πιθανότητες&Στατιστική.2 βιβλία ουσιαστικά μόνο με τύπους!Τίποτε άλλο!Αν αυτό το μάθημα δεν είναι κάτι το πρακτικό τότε τι είναι?

Έστω λοιπόν ότι δεν έχουμε το προσωπικό, την θέληση, τον χρόνο να κάνουμε ούτε εργαστήριο, ούτε project, ούτε εργασίες πάνω σε αυτά και πολλά άλλα μαθήματα…Έστω ότι είναι έτσι. Μπορεί κάποιος να μας εξηγήσει για ποιον λόγο πρέπει να μαθαίνουμε απ’ έξω σε μια σχολή μηχανικών, τύπους επί τύπων?Το θέμα ποιο είναι?Να τους αποστηθίσουμε?Ή να ξέρουμε, όταν έχουμε μπροστά μας κάποιο πρόβλημα, σε ποιον τύπο να ανατρέξουμε?Διότι κύριοι οι τύποι θα ξεχαστούν μέσα σε 2 μήνες. Η εφαρμογή τους όχι. Και αν η εξεταστική είναι για να τεστάρει τις μνημονικές μας ικανότητες τότε να βράσω την σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών.

Λίγο άχαρο post το ξέρω, αλλά ήταν μια πρώτη προσπάθεια πάνω σε μια στιγμή πανικού…Θα ακολουθήσουν κι άλλα πιο δομημένα.Αναλυτικά για όσα έχω δει μέχρι τώρα.Πριν είναι πολύ αργά και για μένα.

Όσοι από μεγαλύτερο, μικρότερο ή ίδιο έτος έχουν αντιστοιχες σκέψεις να μοιραστούν ας τις στείλουν σε ένα mail (mizeriaece@live.com) και θα μπουν το συντομότερο…