B’ εξάμηνο

Φεβρουαρίου 15, 2008

Περνάμε στο Β’ εξάμηνο, το οποίο στα περισσότερα μαθήματα αποτελεί την συνέχεια του πρώτου. Και εδώ κατά την γνώμη μου έχουν γίνει μερικά σημαντικά λάθη τα οποία χρίζουν άμεσης διόρθωσης.

Πρώτο και καλύτερο το ηλεκτρολογικό σχέδιο. Ίσως ένα από τα λίγα μαθήματα του πρώτου έτους που έχουν κάποια άμεση πρακτική εφαρμογή. Θα ήθελα λοιπόν να ξέρω, πόσοι ηλεκτρολόγοι μηχανικοί στον χώρο που εργάζονται, σχεδιάζουν ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις με χαρτί και μολύβι…Στο συγκεκριμένο είδος σχεδίου, το οποίο απαιτεί πολλές μικρές λεπτομέρειες (διακόπτες, διαφορετικά καλώδια κτλ) ο υπολογιστής πραγματικά σου λύνει τα χέρια. Δεν ξέρω τι προβλέπεται γι αυτό το εξάμηνο,πάντως μέχρι πέρσι το δίωρο μάθημα AutoCAD που γινόταν στο τέλος του εξαμήνου ήταν απλά αστείο.

Για το μάθημα της Φυσικής δεν θα αναφερθώ αναλυτικά, ακολουθεί 100% το ίδιο μοτίβο με το πρώτο εξάμηνο.

Περνάμε στην Εισαγωγή στους Υπολογιστές ΙΙ. Στο συγκεκριμένο μάθημα γίνεται μια πρώτη επαφή με τον προγραμματισμό. Όμως γίνεται με την πρώτη γλώσσα προγραμματισμού που δημιουργήθηκε ποτέ, την FORTRAN. Πληροφοριακά, ο εφευρέτης της γλώσσας αυτής απεβίωσε πέρσι τον Μάρτιο. Γενικά αυτό το φαινόμενο παρατηρείται σε αρκετά τμήματα στην χώρα, να έχουν δηλαδή οι φοιτητές την πρώτη τους επαφη με προγραμματισμό, είτε με FORTRAN είτε με Pascal. Επειδή είναι σχεδόν σίγουρο ότι δεν θα τις χρησιμοποιήσουν ποτέ ξανά για τα επόμενα χρόνια (ούτως ή άλλως είναι γλώσσες που αν έχεις μια εμπειρία τις μαθαίνεις σε 1 εβδομάδα) γιατί να μην μαθαίνουμε κάτι πιο χρήσιμο?Αν θέλουν να μας ρίξουν στα πιο βαθιά ας κάνουμε C, η οποία αποτελεί πραγματικό εφόδιο για τα επόμενα εξάμηνα. Αν θέλουν να μας ρίξουν στα μαλακά, γιατί να μην κάνουμε πχ Python?Μία γλώσσα με ατελείωτες εφαρμογές τα τελευταία χρόνια, η οποία βασίζεται στο concept ότι αφαιρούμε την δύσκολη σύνταξη (θυμίζει πάρα πολύ ψευδογλώσσα) και εστιάζουμε στην ουσία.

Σειρά έχουν οι διαφορικές εξισώσεις. Αναμφισβήτητα ένας μηχανικός θα χρησιμοποιεί διαφορικές όλη του την ζωή. Θα μάθει να τις εφαρμόζει. Για να μην επεκταθώ στο πώς θα μπορούσε αυτό το μάθημα να έχει εργαστήριο (όπως γίνεται σε άλλα τμήματα), θα παραμείνω στον τρόπο μάθησης και εξέτασης. Από το να προσπαθεί ο φοιτητής, εκτός του να κατανοήσει και να εξοικειωθεί με αυτόν τον τομέα των μαθηματικών, πρέπει να κάτσει και να αποστηθίσει τους διάφορους τύπους διαφορικών και τις τεχνικές επίλυσης τους. Θα ήταν τόσο δύσκολο λοιπόν να γίνεται η εξέταση με ανοιχτά βιβλία?Η με μία σελίδα σημειώσεων?Αυτό όχι μόνο θα έκανε ουσιαστική την εξέταση, αλλά θα ανέβαζε και το επίπεδο της, μιας και ο σκοπός των θεμάτων θα ήταν να κάνουν τον φοιτητή να σκεφτεί και όχι να ανακαλέσει τι έμαθε απ’ έξω το προηγούμενο βράδυ.

Τέλος η αγάπη όλης της σχολής. Το μάθημα για το οποίο ακούς από την στιγμή που θα πατήσεις για πρώτη φορά το πόδι σου στην σχολή. Ένα μάθημα που πλέον έχει πάρει διαστάσεις μύθου. Τα Ηλεκτροτεχνικά Υλικά. Θεωρητικά, ένα μάθημα πολύ ενδιαφέρον που αναλύει σε χημικό/φυσικό/μαθηματικό επίπεδο όλα αυτά τα φαινόμενα που συναντάμε στον μακρόκοσμο. Πρακτικά, ο εφιάλτης πολλών φοιτητών για πάρα πολλές εξεταστικές. Επιτρέψτε μου να πω πως γι αυτό ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο ο καθηγητής. Το βιβλίο είναι δικό του, οι διαφάνειες και οι παραδόσεις δικές του, η εξέταση αποκλειστικά δικιά του. Οι παραδόσεις (το εβδομαδιαίο τρίωρο, για να μην μιλήσουμε για τα άπειρα extra μαθήματα) απευθύνονται σε άτομα τα οποία ήδη κατέχουν το θέμα και θέλουν απλά να εμβαθύνουν (όχι δηλαδή σε 2ετείς φοιτητές).Το βιβλίο εξαιρετικά δυσνόητο και για το οποίο δύσκολα μπορείς να βρεις βιβλιογραφία, μιας και η ύλη είναι δημιούργημα του καθηγητή.Όσο για την εξέταση και η διόρθωση… την αφήνω σε άτομα που έχουν δώσει πολλές παραπάνω φορές από μένα….

Κάποιος καθηγητής αρέσκεται να επαναλαμβάνει συνέχεια ότι “εδώ στην Ελλάδα σας χαϊδεύουμε τα αυτιά, για πάτε στο εξωτερικό να δείτε τι γίνεται”.Επειδή όμως σύμφωνα με τα παγκόσμια δεδομένα εδώ μας χαϊδεύουν αυτό δεν σημαίνει ότι για εκδίκηση πρέπει να βασανιζόμαστε εμείς χωρίς λόγο. Ούτε ότι οι καθηγητές πρέπει να βλέπουν τον ρόλο τους σαν αυτόν του βασανιστή….

Νομίζω ότι το θέμα είναι αφού συνειδητοποιούμε την θέση μας, να προσπαθήσουμε να φτάσουμε τους καλύτερους.Όχι να τιμωρούμαστε αιωνίως (γιατί μην ξεχνάμε ότι η κατάσταση αυτή επικρατεί στα ελληνικά πανεπιστήμια από την δεκαετία του ’80) για κάτι που δεν προκαλέσαμε καν εμείς…

Advertisements