Μια επικοδομητική συζήτηση…

Φεβρουαρίου 13, 2008

Το πρόγραμμα σπουδών μας μου θυμίζει κάτι περιπτώσεις που πολλοί συγγενείς κληρονομούν ένα μεγάλο οικόπεδο. Όλοι το θέλουν για πάρτη τους, κανείς δεν συμβιβάζεται με τον άλλο και στο τέλος μένει αναξιοποίητο και μαραζώνει..

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της νοοτροπίας αυτής αποτέλεσε η τελευταία συζήτηση που έγινε στο τμήμα λίγο πριν την εξεταστική με θέμα φυσικά, το πρόγραμμα σπουδών. Μετά την παρουσίαση της πρότασης δύο συμφοιτητών μας (την οποία δυστυχώς έχασα μιας και υπήρχε ελάχιστη ενημέρωση για την εκδήλωση), οι οποίοι αξίζουν συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία τους, ξεκίνησαν τοποθετήσεις καθηγητών/φοιτητών πάνω στο θέμα. Οι φοιτητές όπως ήταν λογικό επισήμαιναν τα προβλήματα που έχουν συναντήσει μέχρι τώρα, προτείνοντας κάποιες γενικές λύσεις για την βελτίωση του προγράμματος.

Φτάνουμε λοιπόν στους καθηγητές. Όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, γνώριζαν τα προβλήματα καθώς και πολλές από τις λύσεις τους. Τα συγγράμματα, τα εργαστήρια, ο τρόπος διδασκαλίας, οι αυθαιρεσίες των καθηγητών, ο αριθμός μαθημάτων, ο τρόπος εξέτασης….Οι λύσεις ήταν προτάσεις που κάθε φοιτητής θα ήθελε να δει στην σχολή του. Πραγματικά ακούγοντας μόνο αυτά έλεγες, αύριο ξημερώνει μια πιο φωτεινή μέρα για την σχολή μας.

Δυστυχώς όμως, τα πράγματα απείχαν πολύ απ’ αυτό. Αυτό φαινόταν στις διευκρινιστικές ερωτήσεις (ή τις αντι-τοποθετήσεις) που γίνονταν από καθηγητές σε καθηγητές.

ΚΑΝΕΙΣ δεν είχε στην πραγματικότητα διάθεση να συνεργαστεί με κανέναν. Κάθε τομέας πίστευε ότι είναι πιο σημαντικός απ’ τους υπόλοιπους, κάθε καθηγητής υπερασπιζόταν το μάθημα του και κανείς δεν έκανα την παραμικρή προσπάθεια να συμβιβαστεί ώστε να πάει το όλο θέμα ένα βήμα παραπέρα.

Αποτέλεσμα;Να ξεκινήσει μια αόριστη συζήτηση πάνω στο νέο πρόγραμμα σπουδών, για το πως θα πρέπει να είναι, με τι να μοιάζει, τι χρώμα να έχει το εξώφυλλό του…

Με τέτοια μυαλά δεν απορώ που αυτό το τόσο σημαντικό ζήτημα για μία σχολή συζητιέται από το ’98…..

Μερικά ενδιαφέροντα πράγματα που ακούστηκαν ήταν τα εξής.

Στα περισσότερα πανεπιστήμια το master έχει το πολύ 12-15 μαθήματα. Εδώ έχουμε 22.Ποιος όμως θα δεχτεί να συγχωνευτεί το μάθημα του με άλλου καθηγητή…?

Όλοι συμφώνησαν ότι το σύστημα δεν πρέπει να κινείται γύρω από τις εξετάσεις. Η μάθηση πρέπει να είναι διαρκής και η εξέταση μια τυπική διαδικασία για επιβεβαίωση του τι έχουμε μάθει αυτό το εξάμηνο…Αφού συμφωνούν όλοι γιατί τότε μερικοί καθηγητές βγάζουν όλη τους την διαστροφή στην εξέταση…?

Πολλοί καθηγητές αναφέρθηκαν με θαυμασμό σε σχολές όπως το Πολυτεχνείο της Κρήτης,τμήματα του εξωτερικου κτλ, για τα συγγράμματα τους και τον τρόπο διδασκαλίας τους.Γιατί λοιπόν τους είναι τόσο δύσκολο να κάνουν το ίδιο και εδώ?


Μια πρώτη προσπάθεια…

Φεβρουαρίου 12, 2008

Brainwash

Το blog αυτό έχει έναν και μόνο έναν σκοπό. Να δείξει την μιζέρια που επικρατεί σε ένα εκ των πολλών τμημάτων της ελληνικής ανώτατης εκπαίδευσης. Πρώτο post στο πρώτο μου blog λοιπόν…

Μετά από ένα κουτσουρεμένο πρώτο έτος, ήρθε η εξεταστική του 3ου εξαμήνου.Και που πήγε όλο το διάστημα από Σεπτέμβριο μέχρι τέλη Ιανουαρίου οεο?Αυτό αναρωτιέμαι και γώ….Αυτό αναρωτιέμαι και δεν μπορώ να κάτσω να διαβάσω…

Αυτό είναι που θέλουμε τελικά από ένα τέτοιο τμήμα?Να διαβάζουμε, να παρακολουθούμε και να πηγαίνουμε να δίνουμε?Αν ήθελα κάτι τέτοιο από την ακαδημαική μου καριέρα θα πήγαινα στην Φιλοσοφική με τον συμπάθειο (όχι ότι έχω κανένα πρόβλημα με τα παιδιά από εκει).Όμως δεν θέλω αυτό.

Είναι δυνατόν να φτάνω τρίτο εξάμηνο και ακόμη να μην έχω κάνει κάτι χειροπιαστό?Ένα εργαστήριο της προκοπής?Κάτι για να νιώσω ότι μαθαίνω?Όλα αυτά τα ατελείωτα μαθηματικά, η φυσική, η άλγεβρα και δεν ξέρω εγώ τι άλλο ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΕΫΟΥΝ ΓΑΜΩΤΟ?Σίγουρα κάπου,αλλά που?

Το Σάββατο 9/2 ήταν η εξέταση των Μαθηματικών 3.Ένα μάθημα ιδιαίτερα χρήσιμο μιας και αποτελεί βάση για πολλές εφαρμογές. Δεν τονίζω άσκοπα αυτή την λέξη. Τα μαθηματικά, οι διαφορικές εξισώσεις και πάρα πολλά άλλα μαθήματα γενικών γνώσεων έχουν σκοπό την πρακτική εφαρμογή όχι την αποστήθιση. Ενώ το μοντέλο της στείρας αποστήθισης έχει αποσυρθεί εδώ και καιρό από τα εκπαιδευτικά συστήματα όλου του κόσμου, εμείς εδώ αρνούμαστε επιδεικτικά να δούμε τα πράγματα από μια διαφορετική σκοπιά. Φτάνουμε λοιπόν στο σημείο να δίνω σε 3 μέρες ένα μάθημα με αρκετά μεγάλη ύλη και αντί να προσπαθώ να δω που θα μου χρησιμεύσουν όσα μαθαίνω να πρέπει να αποστηθίσω 33 μετασχηματισμούς Laplace, 9 είδη ευστάθειας και άλλα πολλά.

Το Σάββατο που έρχεται είναι οι Πιθανότητες&Στατιστική.2 βιβλία ουσιαστικά μόνο με τύπους!Τίποτε άλλο!Αν αυτό το μάθημα δεν είναι κάτι το πρακτικό τότε τι είναι?

Έστω λοιπόν ότι δεν έχουμε το προσωπικό, την θέληση, τον χρόνο να κάνουμε ούτε εργαστήριο, ούτε project, ούτε εργασίες πάνω σε αυτά και πολλά άλλα μαθήματα…Έστω ότι είναι έτσι. Μπορεί κάποιος να μας εξηγήσει για ποιον λόγο πρέπει να μαθαίνουμε απ’ έξω σε μια σχολή μηχανικών, τύπους επί τύπων?Το θέμα ποιο είναι?Να τους αποστηθίσουμε?Ή να ξέρουμε, όταν έχουμε μπροστά μας κάποιο πρόβλημα, σε ποιον τύπο να ανατρέξουμε?Διότι κύριοι οι τύποι θα ξεχαστούν μέσα σε 2 μήνες. Η εφαρμογή τους όχι. Και αν η εξεταστική είναι για να τεστάρει τις μνημονικές μας ικανότητες τότε να βράσω την σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών.

Λίγο άχαρο post το ξέρω, αλλά ήταν μια πρώτη προσπάθεια πάνω σε μια στιγμή πανικού…Θα ακολουθήσουν κι άλλα πιο δομημένα.Αναλυτικά για όσα έχω δει μέχρι τώρα.Πριν είναι πολύ αργά και για μένα.

Όσοι από μεγαλύτερο, μικρότερο ή ίδιο έτος έχουν αντιστοιχες σκέψεις να μοιραστούν ας τις στείλουν σε ένα mail (mizeriaece@live.com) και θα μπουν το συντομότερο…