Που βαδίζουμε κύριοι?

Σήμερα πρωί πρωί, έτσι για να αποτελειωθεί η ψυχολογία μου για την εξεταστική, πέφτω πάνω σε ένα άρθρο με τίτλο At M.I.T., Large Lectures Are Going the Way of the Blackboard .Στην αρχή φαντάστηκα ότι πρόκειται για κάποια βελτίωση του Open CourseWare  το οποίο έχουν ξεκινήσει εδώ και κάποια χρόνια.Διαβάζοντας όμως το άρθρο, εκτός του ότι συνειδητοποίησα ότι πρόκειται για κάτι τελειώς διαφορετικό, κατέληξα σε μερικά συμπεράσματα για την τεράστια διαφορά που έχουμε στην προσέγγιση της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης από άλλες χώρες του κόσμου.Αυτό θα το εξηγήσω παραθέτοντας φράσεις από το άρθρο.

«But now, with physicists across the country pushing for universities to do a better job of teaching science, M.I.T«

Να με συγχωρεί ο αρθρογράφος αλλά μόλις το διάβασα αυτό έβαλα τα γέλια.Έχοντας στο μυαλό μου τους φυσικούς που έχουμε ΕΔΩ κάτι τέτοιο μου φαίνεται τελείως γελοίο…Εκεί οι άνθρωποι προσπαθούν να διδάξουν επιστήμη, εδώ προσπαθούν όχι μόνο να την κρατάνε για τον εαυτό τους, αλλά να απωθούν και όσους περισσότερους μπορούν από αυτή.

«lecture with smaller classes that emphasize hands-on, interactive, collaborative learning«

Εδώ έρχεται η απογοήτευση.Να βλέπεις όνειρα που έιχες από το λύκειο για το πως φαντάζεσαι την εκπαίδευση να υλοποιούνται (και να μην ακούγονται πλέον γελοία στους συναδέλφους σου γιατι «το έκανε το Μ.Ι.Τ») και στην χώρα σου το ήδη απαρχαιωμένο σύστημα να γυρνάει άλλα 10 χρόνια πίσω…

«Last fall, after years of experimentation and debate and resistance from students, who initially petitioned against it, the department made the change permanent. Already, attendance is up and the failure rate has dropped by more than 50 percent.»

Σε αυτές τις 2 προτάσεις νομίζω βγαίνουν δύο ξεκαθαρα συμπεράσματα.Το πρώτο είναι το πως αγωνίζονται οι φοιτητές εκεί για τα ζητήματα της σχολής τους.Βέβαια όπως φαίνεται, οι υπογραφές τους δεν είχαν κάποιο αποτέλεσμα, αλλά ΔΕΝ θεωρούν λύση το «σε μια ενδεχομένως λανθασμένη μεταρρύθμιση που θα βλάψει την σχολή… ΤΟ ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ».Υπάρχουν τρόποι, υπάρχουν μέσα και αν δεν υπάρχουν ας δημιουργηθούν.Διάλογος, συνδιαμόρφωση, επικοινωνία, πληροφόρηση, αυτά είναι όπλα μέσα σ’ ένα πανεπιστήμιο (και όχι μόνο).Ουτως ή άλλως μην γελιόμαστε, και που κάναμε την σχολές μας φαντάσματα, πετύχαμε όσα και οι υπογραφές τους…

Το 2ο συμπέρασμα το οποίο μπορεί να βγάλει κανείς από πολλά σημεία του άρθρου είναι ότι εκεί οι καθηγητές πραγματικά νοιάζονται για το μάθημα τους.Τους ανησυχεί όταν δεν έρχεται κόσμος στα αμφιθέατρα, καταλαβαίνουν ότι κάτι κάνουν λάθος όταν βλέπουν μεγάλα ποσοστά απότυχίας, ζητούν την γνώμη των φοιτητών τους και πράττουν ανάλογα.Τι το αφύσικο υπάρχει σ’ αυτή την διαδικασία?Θα μου πείτε «μα αν δεν κάνουν καλά την δουλειά τους εκεί θα τους απολύσουν».Αφήνοντας στην άκρη ένα μεγάλο πολιτικοιστορικό κεφάλαιο που ονομάζεται «Εργασία» και τις διάφορες απόψεις που υπάρχουν πάνω σ’ αυτό, καταλήγω στο εξής.Καλά τους κάνουν!Όπως έναν ιατρό θα έπρεπε να τον απολύουν από το νοσοκομείο επειδή δεν νοιάζεται για τους ασθενείς του, στην ίδια κατηγορία ανήκουν και οι καθηγητές!Προσφέρουν κοινωνικό λειτούργημα, ή τέλος πάντων θα έπρεπε να προσφέρουν. Γιατί στην Ελλάδα ιατροί και καθηγητές (στην πλειονότητα), δεν έχουν καμία διαφορά από τον τελευταίο δημόσιο υπάλληλο, που μπήκε στο Δημόσιο μόνο και μόνο για την μονιμότητα που του προσφέρει.Τώρα που το σκέφτομαι μάλιστα, ένας κακός καθηγητής είναι εξίσου επικίνδυνος με έναν κακό ιατρό.Ο ένας σκοτώνει ανθρώπους, ο άλλος λοβοτομεί μέλη μιας κοινωνίας.

«John Belcher, a space physicist who arrived at M.I.T. 38 years ago and was instrumental in introducing the new teaching method nine years ago, was considered an outstanding lecturer. He won M.I.T.’s top teaching award and rave reviews from students.
»

Χωρίς σχόλια…Όταν η σχολή έχει περισσότερους υποψήφιους για το βραβείο «Άντε σπιτάκι σου να πάμε και μεις στο δικό μας» από υποψήφιους για top teaching award, προφανώς κάτι πάει λάθος στο τμήμα…

Δεν θέλω να πω τίποτα για τα αμερικάνικα πανεπιστήμια.Έχω πάρα πολλές ενστάσεις για τις μεθόδους τους και εκεί.Έχω ενστάσεις για τα εκπαιδευτικά συστήματα όλου του κόσμου.Αυτό που θέλω να θίξω ειναι η διαφορά στα αντανακλαστικά που έχουν οι εκεί πανεπιστημιακές κοινότητες με εμάς εδώ.

Ακόμη κι αν δεν ήθελε το τμήμα να εφαρμόσει τον νόμο-πλαίσιο, θα μπορούσε να βρει τρόπους να διδαχθούν και να εξεταστούν τα μαθήματα ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑ.Άλλωστε και μέσα στο άρθρο αναφέρεται ότι ένας από τους σκοπούς της μεταρρύθμισης αυτής ήταν να απομακρύνουν τους φοιτητές από το να προτιμούν από το βιβλίο.Άλλωστε για μένα δεν είναι η νομιμοφροσύνη των καθηγητών που μετράει, είναι η ευρηματικότητα τους σε αντίξοες συνθήκες!Αλλιώς τι σκατά μηχανικούς διδάσκουν?

Μακάρι ο νόμος-πλαίσιο, ενός υπουργείου που και μόνο ο τίτλος του ντροπιάζει την έννοια Παιδεία , να ήταν αφορμή για να γίνει μια συζήτηση μεταξύ των ακαδημαικών κοινοτήτων της Ελλάδας, για κοινή αντίδραση και ΔΡΑΣΗ.Μακριά από κόμματα και χρωματισμένους συνδικαλισμούς.Για μια (επιτέλους) ουσιαστική αλλάγη.

Advertisements

4 Responses to Που βαδίζουμε κύριοι?

  1. Ο/Η Duncan λέει:

    Φίλε μου, καλησπέρα από Los Angeles της California,

    Είμαι δευτεροετής (διδακτορικός) φοιτητής μαθηματικών και παράλληλα βοηθός καθηγητή (σε προπτυχιακούς) στο πανεπιστήμιο του UCLA.

    Παρόλο που έχεις κάθε δίκιο να είσαι εξαγριωμένος με την ελληνική πραγματικότητα (όπως εξακολουθώ να είμαι και γω, εδώ και πολλά χρόνια), εντούτοις, υπάρχουν κάποιοι παράγοντες που δεν έχεις λάβει υπ’ όψιν σου, στη σύγκριση που κάνεις με τα αμερικανικά πανεπιστήμια:

    Πρώτον, όλα τα πανεπιστήμια στις Η.Π.Α. έχουν στοιχεία ιδιωτικών φορέων, υπό την έννοια ότι όλοι οι φοιτητές βαρύνονται με τεράστια χρηματικά ποσά (δίδακτρα, παράβολα, βιβλία κτλ) που μπορεί να φτάσουν ή να ξεπεράσουν τα $ 50.000 ετησίως. Αν σ’ αυτά συνυπολογίσουμε και το λοιπό κόστος της φοιτητικής ζωής, αντιλαμβάνεσαι σε τι υπέρογκα ποσά (ακόμα και για την αμερικανική οικογένεια) οδηγούμαστε. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος της υψηλής ποιότητας (εκπαιδευτικών και μη) παροχών που προσφέρουν. Κοινώς, ότι πληρώνεις παίρνεις! Οι φοιτητές στην Ελλάδα αντιτίθενται με νύχια και με δόντια σ’ αυτό. (Μεταξύ αυτών και εγώ, αλλά για τελείως διαφορετικούς λόγους από τους συνηθισμένους. Βλ. παρακάτω)

    Δεύτερον, η Ελλάδα αυτή τη στιγμή, έχει ένα έλλειμμα εμπορικού ισοζυγίου γύρω στα 25.000 εκατ. ευρώ. Δηλαδή πιο απλά, έχει σακατεμένη οικονομία. Αυτό επηρεάζει τη χρηματοδότηση της ελληνικής παιδείας, ή οποία θα είναι εκ των πραγμάτων πενιχρή. Κάτι τέτοιο θα συμβεί, ακόμα και με εφαρμογή της καλύτερης δυνατής εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης! Με άλλα λόγια, όσο η οικονομία της βρίσκεται σε αυτήν την κατάσταση, τόσο η παιδεία όσο και οι υπόλοιπες κοινωνικές δομές της θα είναι καταδικασμένες.

    Τέλος, θα ήθελα να αναφερθώ και στο θέμα των καθηγητών που έθιξες παραπάνω. Η προπτυχιακή και μεταπτυχιακή μου εμπειρία στην Ελλάδα, μου έδειξε, ότι το διδακτικό μας προσωπικό είναι εξαιρετικά αξιόλογο και καταρτισμένο. Ίσως, γιατί οι περισσότεροι απ΄αυτούς, έχουν κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό. Αλλά αυτό δεν έχει να λέει. Και επειδή διδάσκω σε προπτυχιακούς στο UCLA, μεταξύ των δύο προπτυχιακών προγραμμάτων, επιλέγω με κλειστά μάτια το ελληνικό. Από τη μία δηλαδή, αυτή η χώρα μου έχει φερθεί με τον πιο χυδαίο τρόπο σε όλα τα μη-ακαδημαϊκά ζητήματα ενώ από την άλλη, της δίνω την ψήφο μου σε ότι έχει να κάνει με ποιότητα προπτυχιακών γνώσεων σε ακαδημαϊκό επίπεδο.

    Βέβαια, το τίμημα που πληρώνει κανείς σπουδάζοντας στην Ελλάδα, είναι να μάθει να παλεύει ενάντια στις αναρίθμητες αντιξοότητες που θα παρουσιαστούν. Βλέπε, «Κόμματα στη σχολή», «Καταλήψεις εν μέσω εξεταστικών», «Απεργίες», «Γεμάτες αίθουσες», «ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΕ ΤΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ» και διάφορα άλλα ωραία…

    Τουλάχιστον, αυτός είναι ένας προσωπικός πόλεμος και αρα μπορεί να κερδηθεί. Κάθε άλλος πόλεμος για «αλλαγή» στην Ελλάδα, ισοδυναμεί με την προσπάθεια μετατροπής ενός σάπιου φρούτου σε ώριμο. Και η τωρινή Ελλάδα δεν είναι απλά σάπια. Έχει καρκίνο σε μεταστατικό στάδιο. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε αυτή τη στιμγή, είναι να αφήσουμε αυτό το φρούτο να πεθάνει, αφήνοντας τη θέση του σε κάποιο νέο. Ποιος μπορεί να είναι το φρέσκο φρούτο? Όλοι οι ανοιχτόμυαλοι καλλιεργημένοι άνθρωποι (Προσοχή: Άλλο καλλιέργεια, άλλο μόρφωση). Αλλά καλλιέργεια σημαίνει αέναη εσωτερική πάλη με απώτερο σκοπό τη βελτιστοποίηση του είναι μας, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΝ ΓΥΡΩ ΜΑΣ. Διαφορετικά, αν περιμένουμε δηλαδή να αλλάξει πρώτα η Ελλάδα για ν΄αλλάξουμε και ‘μεις, τότε ήδη είναι αργά… Έχουμε μολυνθεί από τη σαπίλα της…

    Με εκτίμηση και σεβασμό στους αξιόλογους προβληματισμούς σου,

    Duncan

  2. Ο/Η Duncan λέει:

    ΥΓ.: Καλή σταδιοδρομία και… καλές επιλογές!

  3. Ο/Η Mizeriasmenos λέει:

    Καλησπέρα και σε σένα,

    Να σου απαντήσω στα ζητήματα που έθεσες και στα οποία θεωρώ ότι έχεις απόλυτο δίκιο.

    Θα συμπυκνώσω τις δύο πρώτες παρατηρήσεις σου σε μία, δηλαδή την σύγκριση Ελλάδας και Αμερικής όσον αφορά το πόσα δίνουν στην παιδεία.Σίγουρα σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να δω ξαφνικά δίδακτρα και ιδιωτικούς φορείς στα πανεπιστήμια.Η γνώση δεν είναι εμπόρευμα και δεν συμφωνώ με κανέναν που προσπαθεί να την δει σαν τέτοιο.

    Ναι γνωρίζω το έλλειμα της Ελλάδας.Γνωρίζω για την ασθενική οικονομία της.Όμως θέλω να σου αναφέρω ένα παράδειγμα που διάβασα πρόσφατα για να δεις, ότι δεν είναι το έλλειμα που εμποδίζει τα χρήματα να έρθουν στην παιδεία, αλλά η ανικανότητα των ηγεμόνων μας (διότι όταν εδώ και 60 χρόνια η Ελλάδα διοικείται από 3 οικογένειας, με ηγεμονία έχουμε να κάνουμε).Η Γερμανία λοιπόν, πρόσφατα ανακοίνωσε, ότι σαν μέτρο για την οικονομική κρίση, που ναι μεν δεν έχει πλήξει ακόμη σημαντικά την Ευρώπη αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα, θα αυξήσει ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ τα κονδύλια για την παιδεία, γιατί η κυβέρνηση θεωρεί ότι η αντιμετώπιση μιας κρίσης μπορεί να είναι αποτελεσματική μόνο αν υπάρχουν σωστά θεμέλια.Θα ανανεώσει λοιπόν σχολεία και πανεπιστήμια…Να σου θυμήσω η ελληνική κυβέρνηση που έδωσε πρόσφτα 28 δις…?Και πόσα ακόμη για στρατιωτικό εξοπλισμό?Δεν είναι λοιπόν η οικονομία μας που εμποδίζει, είναι οι ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ!

    Τέλος να αναφερθώ στους καθηγητές.Δεν ανέφερα ποτέ κάτι για τις γνώσεις και το επίπεδο τους, το οποίο όντως είναι υψηλότατο (όχι πάντα, αλλά στην πλειονότητα τους).Άλλωστε αν διαβάσεις περασμένες δημοσιεύσεις μου, θα δεις ότι συγχαίρω πάρα πολλούς για το μάθημα και το ήθος τους.Το πρόβλημα όμως είναι άλλο.Είναι ότι ο μεγαλύτερος αριθμός των καλλιεργημένων καθηγητών, έχουν και αυτή μολυνθεί από την σαπίλα της Ελλάδας, με αποτέλεσμα να έχουν εγκαταλείψει τον αγώνα για μια πραγματική αλλαγή και απλώς διεκπαιρεώνουν τα καθηκοντά τους.Τους ακριβείς λόγους για τους οποίους συμβαίνει αυτό δεν μπορώ να τους ξέρω…Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι την παραίτηση αυτή των καλλιεργημένων ανθρώπων, την έχουν εκμεταλλευτεί κάθε λογής κόμματα τα οποία, όπως σε πτυχή της κοινωνίας και ειδικά της ελληνικής, για να παίξουν τον ρόλο του από μηχανής θεού, γυρίζοντας μας δεκαετίες πίσω…

    Ελπίζω να διευκρίνησα κάπως τις θέσεις μου.Σκοπός του σχολιασμού του άρθρου δεν ήταν να απαντήσω στο ερώτημα «γιατί δεν γινόμαστε Αμερική?».Σκοπός μου ήταν να τονίσω μερικά σημεία τα οποία δείχνουν ότι έτσι όπως πάμε, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να πέφτουμε όλο και πιο κάτω, όχι μόνο σαν ιδρύματα, αλλά σαν επιστήμονες και το κυριότερο σαν άνθρωποι.

    Καλή επιτυχία και στην δική σου σταδιοδρομία!

  4. Ο/Η Duncan λέει:

    Φίλε μου ________ (πώς είναι το όνομα σου? Δεν μ’ αρέσει να σε αποκαλώ μιζεριασμένο. Αισθάνομαι ότι σε βρίζω :-D)

    Το έχω υπόψη μου αυτό που έγινε στη Γερμανία και γι΄αυτό ακριβώς αναφέρομαι στο Έλλειμμα (ως σημάδι της ανικανότητας μας, ως ελληνικός λαός) το οποίο γυρίζει πίσω στην ελληνική επανάσταση του 1821… Αν λοιπόν, η παραγωγικότητα και η ανάπτυξη ήταν οι βασικοί μας στόχοι ως Ελλάδα, τότε αυτό θα είχε καλυφθεί προ πολλού. Άλλωστε, αναφέρεσαι σε μια Γερμανία, που έχει το τέταρτο μεγαλύτερο ΑΕΠ στον κόσμο…

    Όσο για τους καθηγητές, συμφωνώ και επαυξάνω! Όμως αυτό δεν είναι αρκετό. Το πρόβλημα είναι ότι η πλειοψηφία των φοιτητών, είναι μολυσμένοι επίσης. Κι αυτό, γιατί συνεχίζουν να προσπαθούνε να γιατρέψουν τον καρκίνο της Ελλάδος… Γι’ αυτό το λόγο, δεν θεωρώ σωστό να κατηγορήσω ξεχωριστά τους διδάσκοντες. Τουλάχιστον, όχι περισσότερο από όλους τους άλλους Έλληνες πολίτες.

    Όλες όμως αυτές οι οικονομικο-κοινωνικές συζητήσεις, πραγματικά δεν έχουν καμία σημασία για μένα. Έχω ψάξει το ζήτημα τόσο πολύ, που πραγματικά πιστεύω ότι η σημερινή Ελλάδα δεν δικαιούται άλλες ευκαιρίες. Πρέπει – όπως προανέφερα – να καταστραφεί και στη θέση της να δημιουργηθεί κάτι καινούριο, από την αρχή. Μάλιστα, αυτή η τελευταία παράγραφος είναι η μόνη που θα πρέπει να έχει ουσιαστική σημασία για μας. Αλλιώς, μπαίνουμε στην παγίδα των σύγχρονων πολιτικών: Αρχίζουμε να πολιτικολογούμε χωρίς τέλος, χάνοντας έτσι χρόνο από την προσωπική βελτίωση και καλλιέργια των εαυτών μας. Αυτό το τελευταίο, είναι και ο μοναδικός τρόπος που θα μας οδηγήσει στην αλλαγή. Οποιαδήποτε άλλη πολιτική προσπάθεια αλλαγής της Ελλάδας, ισοδυναμεί με προσπάθεια ανάστασης των νεκρών, κάτι – που όπως και οι δυό μας γνωρίζουμε – είναι πρακτικά άδύνατο… 😉

    ΥΓ.: Οι θέσεις σου είναι σαφώς διευκρινισμένες και σε νοιώθω περισσότερο από όσο ίσως φαίνεται. Απλώς, με το να κάνουμε αντιπολίτευση, ενδυναμώνουμε την υπάρχουσα κατάσταση, γιατί της δίνουμε σημασία. Θα πρέπει κυριολεκτικά, να αδιαφορήσουμε για όλες εκείνες τις δομές με τις οποίες διαφωνούμε, για να καταφέρουμε τελικά να τις συντρίψουμε. (Οι πολιτικοί, συνεχίζουν να μιλάνε, γιατί κάποιοι συνεχίζουν και τους ακούνε – ακόμα κι αν διαφωνούνε). Και μια τέτοια συμπεριφορά, δεν ισοδυναμεί με στείρα απαξίωση, διότι την ίδια στιγμή, μας δίνεται η δυνατότητα να δημιουργήσουμε τον δικό μας – έστω και εμβόλιμο – κόσμο… Όταν κάποια στιγμή κανείς πλέον δε θα δίνει σημασία στον κόσμο τους, αλλά στο δικό μας, τότε μόνο, θα έχουμε πετύχει την αλλαγή… Σε αντίθεση περίπτωση, τουλάχιστον θα έχουμε καταφέρει να ζήσουμε ελεύθερα και με τους δικούς μας κανόνες. (Κι αν αυτό φαίνεται ουτοπικό, ο μόνος λόγος είναι γιατί έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε μόνο στα πλαίσια των ήδη υπαρχουσών κοινωνικών δομών κι όχι ελεύθερα).

    ΥΓ2.: Δεν συνεχίζω άλλο, (αν και μπαίνω στον πειρασμό, μιας και απολαμβάνω αυτόν το διάλογο) γιατί αυτή είναι μία αρκετά βαθειά φιλοσοφική συζήτηση, που δεν αναλύεται μέσα σε ένα post (εδώ με το ζόρι χωράω τις ιδέες μου στο blog μου…). Ελπίζω τουλάχιστον, να έγινα κατανοητός ως προς τις βασικές μου θέσεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: