Μια επικοδομητική συζήτηση…

Το πρόγραμμα σπουδών μας μου θυμίζει κάτι περιπτώσεις που πολλοί συγγενείς κληρονομούν ένα μεγάλο οικόπεδο. Όλοι το θέλουν για πάρτη τους, κανείς δεν συμβιβάζεται με τον άλλο και στο τέλος μένει αναξιοποίητο και μαραζώνει..

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της νοοτροπίας αυτής αποτέλεσε η τελευταία συζήτηση που έγινε στο τμήμα λίγο πριν την εξεταστική με θέμα φυσικά, το πρόγραμμα σπουδών. Μετά την παρουσίαση της πρότασης δύο συμφοιτητών μας (την οποία δυστυχώς έχασα μιας και υπήρχε ελάχιστη ενημέρωση για την εκδήλωση), οι οποίοι αξίζουν συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία τους, ξεκίνησαν τοποθετήσεις καθηγητών/φοιτητών πάνω στο θέμα. Οι φοιτητές όπως ήταν λογικό επισήμαιναν τα προβλήματα που έχουν συναντήσει μέχρι τώρα, προτείνοντας κάποιες γενικές λύσεις για την βελτίωση του προγράμματος.

Φτάνουμε λοιπόν στους καθηγητές. Όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, γνώριζαν τα προβλήματα καθώς και πολλές από τις λύσεις τους. Τα συγγράμματα, τα εργαστήρια, ο τρόπος διδασκαλίας, οι αυθαιρεσίες των καθηγητών, ο αριθμός μαθημάτων, ο τρόπος εξέτασης….Οι λύσεις ήταν προτάσεις που κάθε φοιτητής θα ήθελε να δει στην σχολή του. Πραγματικά ακούγοντας μόνο αυτά έλεγες, αύριο ξημερώνει μια πιο φωτεινή μέρα για την σχολή μας.

Δυστυχώς όμως, τα πράγματα απείχαν πολύ απ’ αυτό. Αυτό φαινόταν στις διευκρινιστικές ερωτήσεις (ή τις αντι-τοποθετήσεις) που γίνονταν από καθηγητές σε καθηγητές.

ΚΑΝΕΙΣ δεν είχε στην πραγματικότητα διάθεση να συνεργαστεί με κανέναν. Κάθε τομέας πίστευε ότι είναι πιο σημαντικός απ’ τους υπόλοιπους, κάθε καθηγητής υπερασπιζόταν το μάθημα του και κανείς δεν έκανα την παραμικρή προσπάθεια να συμβιβαστεί ώστε να πάει το όλο θέμα ένα βήμα παραπέρα.

Αποτέλεσμα;Να ξεκινήσει μια αόριστη συζήτηση πάνω στο νέο πρόγραμμα σπουδών, για το πως θα πρέπει να είναι, με τι να μοιάζει, τι χρώμα να έχει το εξώφυλλό του…

Με τέτοια μυαλά δεν απορώ που αυτό το τόσο σημαντικό ζήτημα για μία σχολή συζητιέται από το ’98…..

Μερικά ενδιαφέροντα πράγματα που ακούστηκαν ήταν τα εξής.

Στα περισσότερα πανεπιστήμια το master έχει το πολύ 12-15 μαθήματα. Εδώ έχουμε 22.Ποιος όμως θα δεχτεί να συγχωνευτεί το μάθημα του με άλλου καθηγητή…?

Όλοι συμφώνησαν ότι το σύστημα δεν πρέπει να κινείται γύρω από τις εξετάσεις. Η μάθηση πρέπει να είναι διαρκής και η εξέταση μια τυπική διαδικασία για επιβεβαίωση του τι έχουμε μάθει αυτό το εξάμηνο…Αφού συμφωνούν όλοι γιατί τότε μερικοί καθηγητές βγάζουν όλη τους την διαστροφή στην εξέταση…?

Πολλοί καθηγητές αναφέρθηκαν με θαυμασμό σε σχολές όπως το Πολυτεχνείο της Κρήτης,τμήματα του εξωτερικου κτλ, για τα συγγράμματα τους και τον τρόπο διδασκαλίας τους.Γιατί λοιπόν τους είναι τόσο δύσκολο να κάνουν το ίδιο και εδώ?

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: