Που βαδίζουμε κύριοι?

Ιανουαρίου 14, 2009

Σήμερα πρωί πρωί, έτσι για να αποτελειωθεί η ψυχολογία μου για την εξεταστική, πέφτω πάνω σε ένα άρθρο με τίτλο At M.I.T., Large Lectures Are Going the Way of the Blackboard .Στην αρχή φαντάστηκα ότι πρόκειται για κάποια βελτίωση του Open CourseWare  το οποίο έχουν ξεκινήσει εδώ και κάποια χρόνια.Διαβάζοντας όμως το άρθρο, εκτός του ότι συνειδητοποίησα ότι πρόκειται για κάτι τελειώς διαφορετικό, κατέληξα σε μερικά συμπεράσματα για την τεράστια διαφορά που έχουμε στην προσέγγιση της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης από άλλες χώρες του κόσμου.Αυτό θα το εξηγήσω παραθέτοντας φράσεις από το άρθρο.

«But now, with physicists across the country pushing for universities to do a better job of teaching science, M.I.T«

Να με συγχωρεί ο αρθρογράφος αλλά μόλις το διάβασα αυτό έβαλα τα γέλια.Έχοντας στο μυαλό μου τους φυσικούς που έχουμε ΕΔΩ κάτι τέτοιο μου φαίνεται τελείως γελοίο…Εκεί οι άνθρωποι προσπαθούν να διδάξουν επιστήμη, εδώ προσπαθούν όχι μόνο να την κρατάνε για τον εαυτό τους, αλλά να απωθούν και όσους περισσότερους μπορούν από αυτή.

«lecture with smaller classes that emphasize hands-on, interactive, collaborative learning«

Εδώ έρχεται η απογοήτευση.Να βλέπεις όνειρα που έιχες από το λύκειο για το πως φαντάζεσαι την εκπαίδευση να υλοποιούνται (και να μην ακούγονται πλέον γελοία στους συναδέλφους σου γιατι «το έκανε το Μ.Ι.Τ») και στην χώρα σου το ήδη απαρχαιωμένο σύστημα να γυρνάει άλλα 10 χρόνια πίσω…

«Last fall, after years of experimentation and debate and resistance from students, who initially petitioned against it, the department made the change permanent. Already, attendance is up and the failure rate has dropped by more than 50 percent.»

Σε αυτές τις 2 προτάσεις νομίζω βγαίνουν δύο ξεκαθαρα συμπεράσματα.Το πρώτο είναι το πως αγωνίζονται οι φοιτητές εκεί για τα ζητήματα της σχολής τους.Βέβαια όπως φαίνεται, οι υπογραφές τους δεν είχαν κάποιο αποτέλεσμα, αλλά ΔΕΝ θεωρούν λύση το «σε μια ενδεχομένως λανθασμένη μεταρρύθμιση που θα βλάψει την σχολή… ΤΟ ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ».Υπάρχουν τρόποι, υπάρχουν μέσα και αν δεν υπάρχουν ας δημιουργηθούν.Διάλογος, συνδιαμόρφωση, επικοινωνία, πληροφόρηση, αυτά είναι όπλα μέσα σ’ ένα πανεπιστήμιο (και όχι μόνο).Ουτως ή άλλως μην γελιόμαστε, και που κάναμε την σχολές μας φαντάσματα, πετύχαμε όσα και οι υπογραφές τους…

Το 2ο συμπέρασμα το οποίο μπορεί να βγάλει κανείς από πολλά σημεία του άρθρου είναι ότι εκεί οι καθηγητές πραγματικά νοιάζονται για το μάθημα τους.Τους ανησυχεί όταν δεν έρχεται κόσμος στα αμφιθέατρα, καταλαβαίνουν ότι κάτι κάνουν λάθος όταν βλέπουν μεγάλα ποσοστά απότυχίας, ζητούν την γνώμη των φοιτητών τους και πράττουν ανάλογα.Τι το αφύσικο υπάρχει σ’ αυτή την διαδικασία?Θα μου πείτε «μα αν δεν κάνουν καλά την δουλειά τους εκεί θα τους απολύσουν».Αφήνοντας στην άκρη ένα μεγάλο πολιτικοιστορικό κεφάλαιο που ονομάζεται «Εργασία» και τις διάφορες απόψεις που υπάρχουν πάνω σ’ αυτό, καταλήγω στο εξής.Καλά τους κάνουν!Όπως έναν ιατρό θα έπρεπε να τον απολύουν από το νοσοκομείο επειδή δεν νοιάζεται για τους ασθενείς του, στην ίδια κατηγορία ανήκουν και οι καθηγητές!Προσφέρουν κοινωνικό λειτούργημα, ή τέλος πάντων θα έπρεπε να προσφέρουν. Γιατί στην Ελλάδα ιατροί και καθηγητές (στην πλειονότητα), δεν έχουν καμία διαφορά από τον τελευταίο δημόσιο υπάλληλο, που μπήκε στο Δημόσιο μόνο και μόνο για την μονιμότητα που του προσφέρει.Τώρα που το σκέφτομαι μάλιστα, ένας κακός καθηγητής είναι εξίσου επικίνδυνος με έναν κακό ιατρό.Ο ένας σκοτώνει ανθρώπους, ο άλλος λοβοτομεί μέλη μιας κοινωνίας.

«John Belcher, a space physicist who arrived at M.I.T. 38 years ago and was instrumental in introducing the new teaching method nine years ago, was considered an outstanding lecturer. He won M.I.T.’s top teaching award and rave reviews from students.
»

Χωρίς σχόλια…Όταν η σχολή έχει περισσότερους υποψήφιους για το βραβείο «Άντε σπιτάκι σου να πάμε και μεις στο δικό μας» από υποψήφιους για top teaching award, προφανώς κάτι πάει λάθος στο τμήμα…

Δεν θέλω να πω τίποτα για τα αμερικάνικα πανεπιστήμια.Έχω πάρα πολλές ενστάσεις για τις μεθόδους τους και εκεί.Έχω ενστάσεις για τα εκπαιδευτικά συστήματα όλου του κόσμου.Αυτό που θέλω να θίξω ειναι η διαφορά στα αντανακλαστικά που έχουν οι εκεί πανεπιστημιακές κοινότητες με εμάς εδώ.

Ακόμη κι αν δεν ήθελε το τμήμα να εφαρμόσει τον νόμο-πλαίσιο, θα μπορούσε να βρει τρόπους να διδαχθούν και να εξεταστούν τα μαθήματα ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑ.Άλλωστε και μέσα στο άρθρο αναφέρεται ότι ένας από τους σκοπούς της μεταρρύθμισης αυτής ήταν να απομακρύνουν τους φοιτητές από το να προτιμούν από το βιβλίο.Άλλωστε για μένα δεν είναι η νομιμοφροσύνη των καθηγητών που μετράει, είναι η ευρηματικότητα τους σε αντίξοες συνθήκες!Αλλιώς τι σκατά μηχανικούς διδάσκουν?

Μακάρι ο νόμος-πλαίσιο, ενός υπουργείου που και μόνο ο τίτλος του ντροπιάζει την έννοια Παιδεία , να ήταν αφορμή για να γίνει μια συζήτηση μεταξύ των ακαδημαικών κοινοτήτων της Ελλάδας, για κοινή αντίδραση και ΔΡΑΣΗ.Μακριά από κόμματα και χρωματισμένους συνδικαλισμούς.Για μια (επιτέλους) ουσιαστική αλλάγη.

Advertisements

Part 2:Τι είναι τελικά η κατάληψη?

Δεκέμβριος 6, 2008

Η λέξη κατάληψη εμπεριέχει πάρα πολλές έννοιες.Συγκεκριμένα τα κύρια είδη καταλήψεων που έχουν εμφανιστεί ανά τα χρόνια είναι :

  • κατάληψη στέγης
  • κατάληψη εργασιακού χώρου
  • κατάληψη δημόσιου κτηρίου

Παραδόξως τα είδη αυτά δεν σχετίζονται απόλυτα μεταξύ τους.

Η κατάληψη στέγης, ή αλλιώς κατάληψη εγκαταλελειμένου κτηρίου, γίνεται για δύο κύριως λόγους.Την εύρεση μιας κατοικίας από ανθρώπους που δεν έχουν τους οικονομικούς πόρους για να αγοράσουν μία ή την δημιουργία ενός χώρου ελεύθερης έκφρασης και δημιουργίας. Συνήθως η κοινή γνώμη αποκαλεί τους καταληψίες ως «παράνομους», «αναρχικούς», «κωλόπαιδα» , με τα ΜΜΕ να συναινούν και να προωθούν την άποψη αυτή. Αξίζει νομίζω σε αυτό το σημείο να παρατεθουν δύο πολυ χαρακτηριστικά κομμάτια άρθρων που αποδεικνύουν το ακριβώς αντίθετο :

«Before Jean-Marc, 22, moved into a squat, he did consider the other options, like a single room with a shower on a corridor or a flat-share. ‘There was simply no more space in the halls of residence,’ explains the psychology student. ‘I didn’t have the money to be able to afford letting agent fees.’ With the money from his parents, his housing benefit and the 300 euros from his part-time job as a waiter, Jean-Marc has about 700 euros per month. Not enough to afford the rent in Paris.»

«It is one of London’s most exclusive addresses. Michelin-starred restaurants are just a block away, the US embassy is around the corner and Hyde Park is at the end of the road. To share the same postcode ought to cost millions.But the new residents of 18 Upper Grosvenor Street, a raggle-taggle of teenagers and artists called the Da! collective, haven’t paid a penny for their £6.25m, six-storey townhouse in Mayfair.»

Η κατάληψη στέγης λοιπόν δεν γίνεται πλέον για το βίτσιο του καθενός. Είναι μια αναγκαιότητα μέσα στο κεφαλαιοκρατικό σύστημα, όπου τα πολλά είναι για λίγους. Όπως όλα τα αγαθά , έτσι και τα σπίτια, συγκεντρώνονται στα χέρια εταιριών και δισεκατομμυριούχων που στις περισσότερες περιπτώσεις τα αφήνουν να ρημάζουν (αφού προφανώς δεν τα χρειάζονται) ή τα χρησιμοποιούν για να αυξήσουν τα κέρδη τους, αφήνοντας ανθρώπους στον δρόμο. Μπορεί η κρίση αυτή να έχει γίνει γνωστή με τα τελευταία γεγονότα στην Αμερική, όμως υπάρχει εδώ και πολύ καιρό στην Ευρώπη. Μια γρήγορη αναζήτηση στο διαδίκτυο θα σας πείσει…

Η κατάληψη εργασιακού χώρου, κυρίως εργοστασίων, γίνεται όταν οι ιδιοκτήτες αποφασίζουν να κλείσουν το εργοστάσιο, αφού δεν τους προσφέρει τα κέρδη που επιθυμούν, ή όταν προβαίνουν σε μαζικές απολύσεις. Προφανώς ο κοινωνικός ρόλος του βιομήχανου είναι κάτι που υπάρχει μόνο σε βιβλία οικονομικής θεωρίας, αφού κάθε χρόνο εκατομμύρια άνθρωποι μένουν στον δρόμο επειδή δεν παράγουν την απαιτούμενη υπεραξία. Σκοπός των καταλήψεων αυτών ήταν αρχικά να πλήξουν τα αφεντικά, ζημιώνοντας τους από την μη-λειτουργία της επιχείρησης..Όμως τα τελευταία χρόνια οι καταλήψεις αυτές έχουν αποκτήσει άλλη διάσταση. Με χαρακτηριστικά παραδείγματα κατά την διάρκεια της οικονιμικής κρίσης της Αργεντινής, οι εργάτες πολλών εργοστασίων επέλεξαν όχι να σαμποτάρουν την παραγωγή αλλά να περάσουν στην αυτοδιαχείριση του εργοστασίου, λειτουργώντας το κανονικά (με συλλογικές διαδικασίες) και μοιράζοντας μεταξύ τους τα κέρδη, δείχνοντας έτσι στον κόσμο ότι όλα μπορούν να λειτουργήσουν σε οριζόντια δομή.

Η κατάληψη δημοσίου κτηρίου, και κατά κύριο λόγο εκπαιδευτικού ιδρύματος, ξεκινώντας από το κίνημα του Μάη του ’68, έχει αποτελέσει μία μορφή κλιμάκωσης κινητοποιήσεων. Με παλιότερα παραδείγματα σε Αμερική και Ευρώπη και τα πιο πρόσφατα σε Γαλλία και Ιταλία, όταν μία κινητοποίηση έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις και έχει μαζικοποιηθεί σε πολλούς κοινωνικούς χώρους (εργασιακούς, εκπαιδευτικούς κτλ), τότε διαμαρτυρόμενοι προβαίνουν σε κατάληψη ώστε να γίνει ακόμη πιο έντονη η δυσαρέσκεια τους. Στο σημείο αυτό διακόπτονται οι εκπαιδευτικές διαδικασίες και η κατάληψη γίνεται εστία του κινήματος.. Στους χώρους αυτούς φοιτητές, καθηγητές, εργαζόμενοι συντονίζονται, οργανώνουν από κοινού εκδηλώσεις και προσπαθούν να ανοίξουν το ζήτημα στην κοινωνία. Πιο πρόσφατο παράδειγμα στην Ιταλία, όπου ενώ πολλά πανεπιστήμια τελούσαν υπό κατάληψη, καθηγητές μαζί με φοιτητές συγκεντρώθηκαν σε κεντρική πλατεία (λυπάμαι που δεν ενθυμούμαι ποια και σε ποια πόλη…), κουβαλώντας έναν μαυροπίνακα και έκαναν κανονικά το μάθημα τους (μοιράζοντας στη συνέχεια προκηρύξεις κτλ), δείχνοντας στον κόσμο ότι δεν η κατάληψη δεν αποτελεί αφορμή για να κάθονται, αλλά αποτελεί μια αναγκαιότητα για να ακουστούν τα αιτήματα τους (σχετικά βίντεο από την δράση αυτή κυκλοφορούν στο Internet).

Στην Ελλάδα από την άλλη η καταλήψεις πανεπιστημίων και σχολείων αποτελούν καθημερινό φαινόμενο. Από την δεκαετία του ’80 και μετά, η κατάληψη εκπαιδευτικών ιδρυμάτων γίνεται ακόμη και «για να είναι η τυρόπιτα στρογγυλή και όχι τετράγωνη».Παρακινείται δε κατά κύριο λόγο από παρατάξεις ή νεολαίες κομμάτων, οι οποίες κατά κύριο λόγο θεωρούν ότι η καλύτερη πρόοδος είναι η στασιμότητα. Δεν είναι τυχαίο που εδώ και 20 χρόνια κάθε φορά που υπάρχει κάποια μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση, ενώ κλείνουν τα πάντα σαν ένδειξη διαμαρτυρίας, δεν έχει υπάρξει κάποια ουσιαστική αντι-προτάση, παρά μόνο η «να μην αλλάξει τίποτα».Άλλωστε το είχε πει και ο Υπουργός Παιδείας της Σουηδίας σε μια επίσκεψη του στην Ελλάδα πριν από 1-2 χρόνια, «Το σύστημα που έχετε εσείς τώρα, εμείς το είχαμε πριν 30 χρόνια».

Οι δε καταλήψεις εμπνέονται από την επανάσταση του ’21, μιμούμενες το Χάνι της Γραβιάς. Ταμπουρωνόμαστε μέσα, κανείς δεν βγαίνει, κανείς δεν μπαίνει, μέχρι να ‘ρθουν οι οχτροί. Μόνο που δεν έρχονται ποτέ…Αποφασίζονται από τους φοιτητικούς συλλόγους με διαδικασίες όσο δημοκρατικές όσο και αυτές της βουλής, στις οποίες οι καθηγητές απαγορεύεται να συμμετέχουν ενεργά. Διότι 35 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, οι φοιτητές συνεχίζουν να βλέπουν τους καθηγητές ως «τα φασιστικά γουρούνια που έχουν την θέση τους επειδή τα ‘χουν κάνει πλακάκια με την κυβέρνηση», όπως ήταν τότε…

Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να εναντιωθώ στην κατάληψη, όπως και σε καμία μορφή αγώνα ενάντια σε αυτούς εκτός της εκπαίδευσης υποβαθμίζουν και τις ζωές μας. Μου θυμίζει μια παλιότερη πρόταση του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, για να γίνονται οι πορείες σε μία λωρίδα κυκλοφορίας ώστε να μην εμποδίζονται οι άνθρωποι «που θέλουν να πάνε στις δουλειές τους»…Είναι σαν να φοράω μια ουδέτερη μάσκα ενάντια σε κάτι πλήρως πολιτικά φορτισμένο….Μπορώ όμως να εναντιωθώ στην αλόγιστη χρήση της, η οποία εκτός του ότι το μόνο που μας προσφέρει είναι να μας πηγαίνει πίσω, υποβαθμίζει και την σημασία της ίδιας της πράξης!

Η κατάληψη μια μέρα ίσως χρειαστεί, όπως χρειάστηκε σε πολλούς πριν από εμάς και δεν ξέρουμε αν θα ναι σύντομα ή αργά….Όμως μέχρι τότε οφείλουμε να προστατεύουμε και αυτήν και τους εαυτούς μας….


Part 1: ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΔΕΞΙΟΙ ΚΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ

Δεκέμβριος 4, 2008

The tyranny of the 21 century is called «democracy»

-Alfonso Cuaron

Αν η σχολή μας πρωτοπορεί σε κάτι τον τελευταίο καιρό αυτό δεν είναι άλλο από την δημιουργία επαναστατών κάθε ιδεολογίας.

Από την μία πλευρά οι αριστερές παρατάξεις της σχολής (ΕΑΑΚ, ΑΡ.ΕΝ) οι οποίες 3 χρόνια μετά τις πανελλαδικές κινητοποιήσεις των δεκάδων χιλιάδων φοιτητών, επιμένουν ακόμη να μιλάνε για «φοιτητικό κίνημα», «νικηφόρους αγώνες», «εναντίωση στις μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης» και άλλα ωραία ανέκδοτα…Οι 250 σύλλογοι έγιναν 150, οι 150 έγιναν 100 και τώρα χαίρονται που η σχολή μας και άλλες 20 πανελλαδικά κατεβαίνουν σε πορεία….Αυτοί και οι «σύντροφοι» τους κλείνουν όσες σχολές μπορούν, κάνοντας κουρέλι έννοιες όπως αμεσοδημοκρατία, πλειοψηφία,συλλογικές διαδικασίες, αφήνοντας ολόκληρους φοιτητικούς συλλόγους να εξαρτώνται από την εβδομαδιαία γραμμή της κάθε παράταξης.

Από την άλλη οι δεξιές παρατάξεις της σχολής (νομίζω δεν έχει κανείς την αυταπάτη ότι είναι μόνο μία…) οι οποίες αγωνίζονται για το καλό του κεφαλαίου και φυσικα των φοιτητών.Πόσες φορές σε πόσες συνελεύσεις στην Ελλάδα έχει ακουστεί η φράση «εγώ δεν είμαι ΔΑΠ, αλλά θα την ψηφίσω για να μην κλείσει η σχολή».Ψηφίζεις μία, ψηφίζεις δύο, σ’ αρέσουν και τα τζάμπα ποτά στα clubάκια, ε δεν έγινε και τίποτα να κατέβουμε και στις εκλογές μαζί τους και τσουπ!Έγινες και συ ένας απ’ αυτούς!Μην ξεγελιόμαστε, οι συγκεκριμένοι θέλουν τις καταλήψεις περισσότερο από κάθε αριστερό!Τις θέλουν για την άνοιξη, για να χουν οι αφίσες τους θέμα «ΜΑΣ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ!» στις φοιτητικές εκλογές.Τις θέλουν για να δείξουν πόσο καλό μπορούν να κάνουν τα ιδιωτικά και τα ΚΕΣ στην Ελλάδα. Τις θέλουν τέλος για να ταΐζουν με ποσοστά το κόμμα τους στα γκάλοπ….

Από αυτό το εξάμηνο όμως έχουμε και ένα νέο είδος επαναστάτη, ένα υβρίδιο. Τους αυτοαποκαλούμενους αχρωμάτιστους. Κάτι σαν το «κίνημα» των bloggers. Λέμε λέμε, κλαίμε κλαίμε, και η δράση μας περιορίζεται πίσω από ένα router, στην αναπαυτική καρέκλα του σπιτιού μας. Βέβαια πολλοί από αυτούς μόνο αχρωμάτιστοι δεν είναι, απλά ξεβάφουν λίγο στο πλύσιμο, μήπως και το χρώμα τους καταφέρει και βάψει κάνα ασπρόρουχο…

Οι αχρωμάτιστοι λοιπόν είναι λάτρεις του λεγόμενου guerilla warfare, κοινώς αντάρτικο. Στέλνουν ανώνυμα mail σε καθηγητές (ντάααξει αν τώρα τυχαίνει να είναι από τον λογαριασμό της σχολής, δεν χάθηκε και ο κόσμος), παρακαλώντας τους να κάνουν το εξαίσιο μάθημα τους, στο οποίο κατά πάσα πιθανότητα να μην έχουν πατήσει ποτέ, αψηφώντας την «αντιδημοκρατική» κατάληψη της σχολής, βεβαιώνοντας τους ότι στο αμφιθέατρο θα υπάρχει λαοθάλασσα υποστηρικτών της κίνησης. Φτιάχνουν group στο Facebook διαλαλώντας την ιδεολογία τους η οποία είναι με μία φράση «όχι στις καταλήψεις-οι υπολοιποι αμα θέλετε κάντε πορείες».Κυκλοφορούν χαρτάκια στην σχολή, με το ίδιο ακριβώς περιεχόμενο, και κρατώντας low-profile, ζητάνε από τους συμφοιτητές τους να τα υπογράψουν, χωρίς βέβαια να διευκρινίζουν τι στο καλό θα τις κάνουν….Γιατι εμένα μου το χε πει η γιαγιά μου «την υπογραφή σου και μπλαμπλαμπλα παιδί μου, να προσέχεις που τα βάζεις».Φαντάζομαι λίγο πολύ όλοι το ίδιο θα έχουν ακούσει από τους προγόνους τους, γι αυτό οι μόνοι που υπέγραψαν ήταν οι «αχρωμάτιστοι» και οι φίλοι τους…

Όλοι τους όμως έχουν ένα κοινό. Έχουμε να κάνουμε με συγκοινωνούντα δοχεία, μια μικρογραφία της κοινωνίας που έχει διαμορφωθεί μέχρι σήμερα. Δεξιοί, αριστεροί, «συνειδητοποιημένοι» και φυσικά αναποφάσιστοι. Όπως και στην πολιτική και εδώ υπάρχουν διαρροές από τον έναν στον άλλο. Ο ένας τρέφεται από την δυσαρέσκεια που προκαλεί ο άλλος. Τρέφονται με εύπλαστες συνειδήσεις ανθρώπων που δεν έχουν μπει στην διαδικασία να αυτοπροσδιοριστούν και προτιμούν να παραδωθούν σε κάποιο σύνολο που θα τους δείξει την σωστή κατεύθυνση.

Όχι βέβαια, η ομαδοποίηση σαφώς και δεν είναι κακή, όλα στην φύση λειτουργούν με ομάδες. Με ομάδες που διαμορφώνονται από την μοναδικότητα του κάθε μέλους της…και καμία από τις παραπάνω δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία…

Part 2 : Τι σημαίνει κατάληψη (πιθανότατα μέσα στο Σ/Κ)

Υ.Γ Ένα εκπληκτικό κείμενο κάποιου ποδηλάτη


4o εξάμηνο

Ιουνίου 12, 2008

Τελείωσε λοιπόν και το 4ο εξάμηνο (είναι αλήθεια τελικά ότι τα εαρινά περνάνε πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι τα χειμερινά)..Ένα εξάμηνο χωρίς ιδιαίτερα παρατράγουδα, του οποίου ίσως το κεντρικό ζήτημα ήταν το νέο πρόγραμμα σπουδών. Για άλλη μια φορά είδαμε ανακοινώσεις, ημερίδες, νυχτερίδες αλλά το ερώτημα μας δεν απαντήθηκε. Θα αλλάξει το πρόγραμμα σπουδών?Και αν ναι πως και πότε?

Όμως επειδή το να περιμένεις άμεση απάντηση από γραφειοκρατικές διαδικασίες είναι πολλές φορές ουτοπία (πόσα χρόνια είπαμε το συζητάνε…?10…?Ευχαριστώ δεν θα πάρω..), ας κάνουμε μια ανασκόπηση των μαθημάτων του εξαμήνου που πέρασε.

Αρχικά να ξεκινήσω με ένα παθολογικό φαινόμενο που παρατηρείται στα περισσότερα εργαστήρια των 2 πρώτων ετών (για το πρώτο το ήξερα αλλά απ’ ότι φαίνεται ισχύει και στο 2ο).Κύριοι γιατί λέγονται εργαστήρια?Που στο καλό μετράνε στον βαθμό μας?Δεν υποτίθεται ότι μαθαίνουμε κάτι?Δεν υποτίθεται ότι περνάμε χρόνο με το να πηγαίνουμε στις ώρες του εργαστηρίου και έπειτα με τις αναφορές?Αυτό δεν μας κόβει (θεωρητικά) ώρες από το διάβασμα μας?Αρα δεν θα πρεπε να έχει κάποιο αντίκρισμα στον βαθμό μας?

Μη με παρεξηγήσετε, δεν είμαι κανένας βαθμοθήρας. Την λογική του πράγματος προσπαθώ να βρω. Σε κάποια άλλη σχολή άκουσα ότι “Τις αναφορές σας δεν τις υπολογίζουμε γιατί όλοι αντιγράφετε”.Μάλιστα, ωραία λογική. Αυτός που επιλέγει να μην αντιγράφει δηλαδή γιατί πρέπει να καεί μαζί με τα ξερά?Θέλετε λύσεις κατά της αντιγραφής?Να σας προτείνουμε εμείς αφού δεν κάθεστε να σκεφτείτε κάτι πιο αποτελεσματικό από το να απαξιώνετε την δουλειά των φοιτητών (θα επανέλθουμε σ’αυτό σε άλλο post)!

Ας περάσουμε σε πιο συγκεκριμένα πράγματα :

Μαθηματικά 4

Θέλω να είμαι ειλικρινής (άλλωστε το blog αυτό δεν είναι καμία αυθεντία, υποκειμενικό είναι).Το μάθημα το εγκατέλειψα μετά τον πρώτο 1,5 μήνα. Εκτός του οτι οι σειρές Fourier παραδόθηκαν μέσα σε 2,5 εβδομάδες (και παραδόξως σε αυτό το εξάμηνο τις έχουμε συναντήσει, έστω και αναφορικά σε τουλάχιστον άλλα 3 μαθήματα), δυστυχώς το συγκεκριμένο μάθημα, λόγω καθηγητή, πάσχει σε θέματα στοιχειώδους ροής του λόγου. Μπορεί ο άνθρωπος να είναι πραγματικά λαμπρός επιστήμονας, αλλά να διδάξει τέτοια μαθηματικά μ’ αυτό τον τρόπο δεν μπορεί. Ξεκινάει μία πρόταση, την κόβει για να μας πει κάτι 2 κεφάλαια πιο μπροστά, μετά θυμάται κάτι που είχε αποδείξει αυτός στο τελευταίο του σύγγραμμα, και τέλος τελειώνει την αρχική του σκέψη. Πάει την χάσαμε την μπάλα…

Ψηφιακή Λογική Σχεδίαση

Πρόκειται για την συνέχεια του μαθήματος του πρώτου εξαμήνου. Ίσως είναι απλά η άποψη μου αλλά θεωρώ απαράδεκτο το γεγονός ότι μπαίνουμε 3ο έτος και ακόμη δεν έχουμε δει ποτέ μας μια πύλη AND! Δεν λέω καλή και η θεωρία, αλλά μία αντίληψη που είχα από μικρός (συγκεκριμένα για το μάθημα της πληροφορικής στο Γυμνάσιο) είναι ότι με μερικά πράγματα και η θεωρία έχει τα όρια της, κάποια στιγμή για να δεις για τι πράγμα μιλάς τόσο καιρό, θες και πράξη!

Επίσης σ’αυτό το μάθημα ήταν πολύ μεγάλη και η προσέλευση φοιτητών μεγαλύτερων ετών με αποτέλεσμα να υπάρχει μία μόνιμη βαβούρα μέσα στην αίθουσα..Υπάρχει κάποιος λόγος που το μάθημα δεν χωρίστηκε σε 2 διδάσκοντες όπως στο 1ο εξάμηνο?Θα βοηθούσε πολύ περισσότερο…

Αρχές και Γλώσσες Προγραμματισμού (ή αλλιώς C/Java)

Ο ορισμός του μαθήματος αυτού είναι εξαρχής λάθος. Για λόγους που αδυνατώ να αντιληφθώ, εν μέσω της απουσίας του software engineering στα 3 πρώτα έτη, καλούμαστε σε αυτό το εξάμηνο να αφομοιώσουμε 2 τελειώς διαφορετικά είδη προγραμματισμού. Πάνω που αρχίζει ο φοιτητής να εξοικειώνεται με την C (η οποία ομολογουμένως είναι μια, αρκετές φορές, στρυφνή γλώσσα ) ξαφνικά πρέπει να τα ξεχάσει όλα και να αρχίσει να μιλάει για κλάσεις και αντικείμενα. Έχει αναφερθεί και σε προηγούμενο post το συγκεκριμένο πρόβλημα., ας διδάσκεται η C αντί της Fortran, και ας κάνουμε στο 4ο εξάμηνο Java. Διότι αλλιώς, όσο καλό και να είναι το μάθημα, αυτό δεν είναι γνώση, είναι πασαλείματα.

Το εργαστήριο του μαθήματος είναι το πρώτο μέχρι τώρα που συμβαδίζει πλήρως με το μάθημα και που ο χρόνος που περνάς για να εκτελέσεις τις ασκήσεις δεν πάει χαμένος (αφού ο προγραμματισμός μόνο προγραμματίζοντας μαθαίνεται) και η προσπάθεια δεν πέφτει στο κενό (αν δεν κάνω λάθος αποτελεί το 40% του βαθμού).Σε μία πρόχειρη σύγκριση που έκανα και με άλλα τμήματα, οι ασκήσεις ήταν αρκετά (και μερικές έως πολύ) ενδιαφέρουσες, απλά λόγω έλλειψης χρόνου (λόγω της συμπίεσης που αναφέραμε παραπάνω) ο χρόνος ήταν μερικές φορές άνισα κατανεμημένος ή σε άλλες περιπτώσεις τα εργαστήρια ήταν άνισης δυσκολίας (π.χ το 1ο εργαστήριο Java με το δεύτερο).

Μικροηλεκτρονική

Ίσως το πιο ενδιαφέρον μάθημα του εξαμήνου, αφου γίνεται μία πρώτη επαφή με τα ηλεκτρονικά. Εκτός αυτού οι παραδόσεις δεν έχουν να κάνουν μόνο με το γνωστό μοτίβο θεωρία-ασκήσεις αλλά υπήρχε άμεση σύνδεση με το παρελθόν, το παρών και το μέλλον των ηλεκτρονικών. Πολλοί συνδικαλιζόμενοι συμφοιτητές μας κοιτάνε τον συγκεκριμένο καθηγητή με μισό μάτι,γιατί λένε πρεσβεύει τα συμφέροντα των εταιριών στο πανεπιστήμιο, αλλά (επειδή έχει τύχει να παρακολουθήσω διάλεξη στο εξωτερικό από καθηγητή με τέτοια συμφέροντα) αυτό δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Το εργαστήριο του μαθήματος αυτού είναι κάπως αντιφατικό. Από την μία είναι αρκετά ενδιαφέρον και μαθαίνεις 5 στοιχειώδη πράγματα .Από την άλλη όμως είναι κάπως ανοργάνωτο. Πρώτον, υπήρχαν ομάδες οι οποίες πρώτα έκαναν εργαστήρια με transistor (χωρίς να ξέρουν την λειτουργία τους), και μετά έγινε η διάλεξη για τα transistor. Δεύτερον, οι αναφορές εκτός του ότι δεν έχουν κανένα αντίκρισμα, δεν πήραμε ποτέ πίσω κάποια διόρθωση.

Ηλεκτρικά Κυκλώματα

Το μάθημα ακολουθεί πάνω κάτω το μοτίβο του προηγούμενου εξαμήνου. Απλά για άλλη μια φορά και εδώ το εργαστήριο δεν συμβαδίζει με το μάθημα. Οι 4 ασκήσεις του εργαστηρίου είναι ουσιαστικά βασισμένες πάνω στην ύλη του προηγούμενου εξαμήνου, και όπως είναι αναμενόμενο δεν διαθέτουν καμία ιδιαίτερη πνευματική προσπάθεια. Γιατί όμως?Μήπως θα ηταν καιρός να σταματήσουμε αυτή την λογική ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε (ή αλλιώς συνδέστε-μετρήστε-γράψτε (ή αντιγράψτε))?Δεν λέω, ίσως να μην διαθέτουμε τις γνώσεις αλλά μήπως θα έπρεπε σιγά σιγά να μπούμε πιο πολύ στην διαδικασία της δημιουργίας παρά της εκτέλεσης?

Ενεργειακά Κυκλώματα

Το μάθημα είναι ουσιαστικά μια εισαγωγή στην ηλεκτρική ενέργεια, ώστε να μας προετοιμάσει για τα μαθήματα των επόμενων εξαμήνων. Προσωπικά θεωρώ ότι τον σκοπό του, τόσο η ύλη του μαθήματος όσο και ο διδάσκων καθηγητής, τον πετυχαίνει, μιας και με την ύλη που περιλαμβάνεται δεν μπορούν να γίνουν περισσότερα πράγματα. Η απορία μου έγκειται όμως στο εξής Εφόσον έχουμε ένα εισαγωγικό μάθημα για την ενέργεια, γιατί να μήν έχουμε μέχρι το τρίτο έτος και κάποιο εισαγωγικό για τις τηλεπικοινωνίες ή τον αυτόματο έλεγχο?Αν δεν κάνω λάθος το νέο πρόγραμμα συμπεριλαμβάνει κάτι τέτοιο, αλλά οι “εκπρόσωποι” μας υπερασπίζονται το συμφέρον μας λέγοντας πως κάτι τέτοιο δεν πρέπει να γίνει. Είναι λέει…χμμ…εντατικοποίηση!.

Τεχνική Μηχανική

Τέλος η Τεχνική Μηχανική η οποία αυτό το εξάμηνο έχει να κάνει με κύματα και ταλαντώσεις. Αν και για το μάθημα δεν έχω να πω τίποτα μου δημιουργούνται ορισμένες απορίες πάλι με την κατανομή της ύλης στα διάφορα μαθήματα μας.

Αν δεν κάνω λάθος τα βιβλία της Φυσικής μας περιλαμβάνουν μέσα κάποια στοιχειώδη κεφάλαια ταλαντώσεων. Κι αν δεν κάνω πάλι λάθος πολιτικοί μηχανικοί δεν είμαστε. Γιατί λοιπόν δεν θα μπορούσε να γίνει ένας τέτοιος διαμοιρασμός ώστε να διδασκόμαστε ένα κομμάτι των κυμάτων και των ταλαντώσεων στην Φυσική (παρά να αλλάζουμε τα φώτα στο στερεό) και το μάθημα της Τεχνικής Μηχανικής να γινόταν σε ένα εξάμηνο και να περιείχε μόνο αυτά που θα μας χρησιμεύσουν?

Όχι δεν είμαι υπέρ της εξειδίκευσης .Είμαι υπέρ της γνώσης. Όμως η πείρα (ήδη από το σχολείο) μας μαθαίνει ένα πράγμα. Σίγουρα δεν πρέπει να μαθαίνεις μόνο ότι (ίσως) να χρειαστείς. Σίγουρα όμως στο τέλος θυμάσαι αυτά που χρειάζεσαι. Επομένως καλό είναι οι βάσεις μας να χτίζονται σε ένα ευρύ πεδίο πάνω στο οποίο όμως θα δουλέψουμε αργότερα σε μεγαλύτερο βάθος.

Τέλος γι αυτό το εξάμηνο…Ομολογουμένως με μια δεύτερη ανάγνωση η κριτική σε κάθε μάθημα είναι διαφορετική. Και ίσως κάποιες φορές να μην δίνει αρκετές πληροφορίες στους διδάσκοντες για το τι θα έπρεπε να διορθώσουν. Ότι μπορούμε κάνουμε…

Επόμενο post θα έχει τίτλο “Για μια αυτόνομη πανεπιστημιακή κοινότητα” και θα δημοσιευθεί κάπου μέσα στην εξεταστική.

Καλή επιτυχία σε όλους στις εξετάσεις τους! (το ελληνικό πανεπιστήμιο πραγματικά θα αλλάξει (για να μην πω ολόκληρη η ελληνική εκπαίδευση) όταν πάψουμε να ευχόμαστε αυτή την αηδία…..)

Υ.Γ Παραθέτω αυτό το βιντεάκι για προβληματίσμο πάνω στο θέμα των εργαστηρίων που αναφέρομαι πολύ συχνά .Μία αναζήτηση με παρόμοιους όρους θα σας αποκαλύψει ακόμη περισσότερα. Σε μερικά από αυτά αξίζει να δείτε και από ποιο πανεπιστήμιο προέρχονται. Ούτε ΜΙΤ ούτε Berkley ούτε τίποτα τέτοιο. Από απλά τοπικά πανεπιστήμια χωρών που εμείς οι ελληνάρες θεωρούμε κατώτερες….

Email επικοινωνίας : mizeriaece@live.com


3o εξάμηνο

Μαρτίου 12, 2008

Mετά από μια μεγάλη διακοπή επιστρέφουμε για το 3ο εξάμηνο.

Θεωρητικά (σύμφωνα με την άποψη πολλών) ένα από τα πιο εύκολα εξάμηνα της σχολής.Το θέμα μου όμως δεν είναι το πόσο εύκολο ήταν αλλά κατά πόσο ήταν ουσιαστικό…

Ξεκινάμε με το πιο εύκολο μάθημα του εξαμήνου, τις Αριθμητικές Μεθόδους. Η φράση που ακούγεται πάρα πολύ συχνά από τα μεγαλύτερα έτη είναι “έλα μωρε, πας στα εργαστήρια, διαβάζεις 2 μέρες, παίρνεις ενα 3 και περνας”.Κι όμως αυτό το μάθημα αποτελεί μία από τις κυριότερες βάσεις στις μαθηματικές εφαρμογές των υπολογιστών. Όμως το εργαστήριο, αποτελείται από 4 ασκήσεις εκ των οποίων οι 2 είναι αντιγραφή!Εδώ βέβαια τίθεται και το θέμα αν θα έπρεπε αυτό το εργαστήριο να γίνεται σε FORTRAN ή θα έπρεπε να είχε ξεκινήσει πιο νωρίς η εκμάθηση κάποιας άλλης γλώσσας (λιγότερο απαρχαιωμένης) αλλά αυτό είναι μία άλλη συζήτηση..Αν κάποιος πάλι θέλει να μελετήσει λίγο παραπάνω το θέμα, το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να ξεκινήσει την αναζήτηση βιβλίου, μιας και το σύγγραμμα (του γνωστού σε όλους καθηγητή του Γενικού Τμήματος) μετά βίας διαβάζεται…

Μιας και αρχίσαμε με μαθηματικά ας συνεχίσουμε με τις Πιθανότητες (ή καλύτερα Πιθανοθεωρία και Στατιστική).Το μάθημα σε γενικές γραμμές είναι καλό και κατανοητό, όμως για άλλη μια φορά τα βιβλία (και κυρίως αυτό της Στατιστικής) είναι πολύ δυσανάγνωστα. Ευτυχώς η κ. Δασκαλάκη έχει προνοήσει για κάποιες σημειώσεις, που συμπυκνώνουν κάπως το μεγάλο τυπολόγιο του βιβλίου. Ίσως ένα μειονέκτημα της παράδοσης αποτελεί ότι τα φροντηστήρια γίνονται σε μεγάλο βαθμό από ασκήσεις μέσα από το βιβλιο, ενώ θα μπορούσαν επίσης να έχουν λίγη περισσότερη σχέση με το αντικείμενο των σπουδών μας (μιας και πολλοί συνάδελφοι αρέσκονται στο να προδικάζουν το μάθημα λεγοντας “σιγά σε τι θα μου χρειαστεί εμένα αυτό?”).

Περνάμε στο κυρίως μαθηματικό μέρος του εξαμήνου, που είναι τα Μαθηματικά ΙΙΙ. Σαν ύλη προσωπικά την βρήκα πολύ πιο ενδιαφέρουσα από τα προηγούμενα 2.Αυτό ίσως γιατί συνειδητοποιείς αρκετά γρήγορα τις πάρα πολλές εφαρμογές τους. Όμως το μάθημα το παρακολουθούσαν ελάχιστοι και γι αυτό υπάρχει λόγος. Όσοι είχαν το κουράγιο να μείνουν μέχρι το τέλος θα θυμούνται ότι η άπαξ και πιάναμε στιλό στο χέρι δεν το αφήναμε μέχρι να τελειώσει το δίωρο. Δυστυχώς όμως μάθημα δεν γίνεται έτσι….Ο ρόλος του πίνακα είναι να βοηθάει τον καθηγητή στην παρούσιαση του μαθήματος, όχι να γίνεται αυτοσκοπός. Ειδικά όταν πρόκειται για μαθηματικά. Με λίγα λόγια όποιος στο τέλος του εξαμήνου έβγαζε φωτοτυπία σημειώσεις, δεν υστερούσε σε τίποτα από αυτόν που ήταν εκεί!Όταν παρακολουθείς και φτάνεις στο σημείο να αναρωτιέσαι “μα καλά τι γράφω τόση ώρα…” τότε προφανώς κάποιο πρόβλημα υπάρχει. Άλλο μειονέκτημα του μαθήματος είναι για άλλη μια φορά το σύγγραμμα. Ενώ υπάρχουν εξαιρετικά βιβλία πάνω στο θέμα (και σε αρκετά λογικές τιμές αν αυτό είναι που απασχολεί το τμήμα μας) εμείς προτιμούμε για άλλη μια φορά το σύγγραμμα του καθηγητή που δίδασκε το μάθημα…

Φτάνουμε στο δεύτερο μέρος του αγαπημένου μαθήματος της σχολής, τα Ηλεκτροτεχνικά Υλικά ΙΙ.Για το σύγγραμμα, τις συνήθειες του καθηγητή όσον αφορά τις “αναπληρώσεις” νομίζω τις ξέρουν και οι παλιότεροι (και το πρώτο έτος αφού ήδη ξεκίνησαν μαθήματα), γι αυτό λοιπόν θα αναφερθώ σε ένα φετινό περιστατικό.Φέτος λοιπόν ο κ.Σπύρου παρουσίαζε κάθε φορά και κάποιες διαφάνειες (πολύ κατατοπιστικές, για να λέμε την αλήθεια) για τις οποίες μας είπε στην αρχή της χρονιας “Μην τις αντιγράφετε, να ακούτε τι λέω και τι γράφω στον πίνακα. Αυτές θα τις ανεβάσω στην σελίδα του μαθήματος προς το τέλος του εξαμήνου για να διαβάσετε”.Όταν λοιπόν οι εβδομάδες τελείωναν και ο χρόνος πίεζε για διάβασμα, όταν ξαναρωτήθηκε ο κύριος καθηγητής, η απάντηση του ήταν “Α, δεν γίνεται να το κάνω αυτό. Όλη μέρα τρέχω για τα πτυχία σας, δεν έχω χρόνο και γι αυτό. Πρέπει να ξεκουραστώ και λίγο ο άνθρωπος”.Έτσι κάνουν στην Γαλλία κ.Σπύρου?Κρεμάνε τους φοιτητές τους?

Τέλος έχουμε το μάθημα των Ηλέκτρικών Μετρήσεων. Ίσως ένα μάθημα το οποίο θυμίζει σε όλους μας ότι η κατάσταση στο ελληνικό πανεπιστήμιο δεν έχει αλλάξει τα τελευταία 20 χρόνια. Το βιβλίο παντελώς άσχετο με την παράδοση (μιας και το δίδασκε άλλος καθηγητής πριν από 2 χρόνια), ο καθηγητής δεν δίνει βιβλιογραφία, τις 2 τελευταίες εβδομάδες του εξαμήνου αρνήθηκε να μας τιμήσει με την παρουσία του, στο γραφείο του δεν βρισκόταν σχεδόν ποτέ και φυσικά στην εξεταστική τα θέματα του απείχαν αρκετά από αυτά που έκανε όλο το εξάμηνο…

Αυτά προς το παρών με τις κριτικές για τα εξάμηνα.Η επόμενη να είναι πιθανότατα σε ένα εξάμηνο από τώρα (εκτός αν κάποιος θελήσει να γράψει την δικιά του, την οποία και θα δημοσιεύσω αμέσως)!Στο μεσοδιάστημα το πρόγραμμα θα περιλαμβάνει γενικότερα άρθρα για την λειτουργία της σχολής και του πανεπιστημίου.

Υ.Γ Δεν ανέφερα 2 σημαντικά μαθήματα αυτού του εξαμήνου. Ο λόγος είναι απλός. Δεν θεωρώ (και αυτό είναι προσωπική άποψη) ότι έχω να σχολιάσω κάτι. Και οι 2 καθηγητές εκτός του πάρα πολύ καλού επιπέδου που είχαν στο μάθημα τους, ήταν απόλυτα συνεργάσιμοι και σαφείς με τις προθέσεις τους. Άλλωστε και οι 2 είχαν ξεκάθαρη θέση για τον ρόλο του πανεπιστημίου, ότι δηλαδή δεν είναι εξεταστικό κέντρο και το έδειξαν έμπρακτα. Το μόνο που έχω να προσάψω είναι ότι το σύγγραμμα της Τεχνικής Μηχανικής θα μπορούσε κάλλιστα να αντικατασταθεί από αυτό των Beer&Johnston το οποίο πλέον έχει μεταφραστεί στα ελληνικά και είναι κλάσεις ανώτερο από αυτό που μας δίνεται μέχρι τώρα.


B’ εξάμηνο

Φεβρουαρίου 15, 2008

Περνάμε στο Β’ εξάμηνο, το οποίο στα περισσότερα μαθήματα αποτελεί την συνέχεια του πρώτου. Και εδώ κατά την γνώμη μου έχουν γίνει μερικά σημαντικά λάθη τα οποία χρίζουν άμεσης διόρθωσης.

Πρώτο και καλύτερο το ηλεκτρολογικό σχέδιο. Ίσως ένα από τα λίγα μαθήματα του πρώτου έτους που έχουν κάποια άμεση πρακτική εφαρμογή. Θα ήθελα λοιπόν να ξέρω, πόσοι ηλεκτρολόγοι μηχανικοί στον χώρο που εργάζονται, σχεδιάζουν ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις με χαρτί και μολύβι…Στο συγκεκριμένο είδος σχεδίου, το οποίο απαιτεί πολλές μικρές λεπτομέρειες (διακόπτες, διαφορετικά καλώδια κτλ) ο υπολογιστής πραγματικά σου λύνει τα χέρια. Δεν ξέρω τι προβλέπεται γι αυτό το εξάμηνο,πάντως μέχρι πέρσι το δίωρο μάθημα AutoCAD που γινόταν στο τέλος του εξαμήνου ήταν απλά αστείο.

Για το μάθημα της Φυσικής δεν θα αναφερθώ αναλυτικά, ακολουθεί 100% το ίδιο μοτίβο με το πρώτο εξάμηνο.

Περνάμε στην Εισαγωγή στους Υπολογιστές ΙΙ. Στο συγκεκριμένο μάθημα γίνεται μια πρώτη επαφή με τον προγραμματισμό. Όμως γίνεται με την πρώτη γλώσσα προγραμματισμού που δημιουργήθηκε ποτέ, την FORTRAN. Πληροφοριακά, ο εφευρέτης της γλώσσας αυτής απεβίωσε πέρσι τον Μάρτιο. Γενικά αυτό το φαινόμενο παρατηρείται σε αρκετά τμήματα στην χώρα, να έχουν δηλαδή οι φοιτητές την πρώτη τους επαφη με προγραμματισμό, είτε με FORTRAN είτε με Pascal. Επειδή είναι σχεδόν σίγουρο ότι δεν θα τις χρησιμοποιήσουν ποτέ ξανά για τα επόμενα χρόνια (ούτως ή άλλως είναι γλώσσες που αν έχεις μια εμπειρία τις μαθαίνεις σε 1 εβδομάδα) γιατί να μην μαθαίνουμε κάτι πιο χρήσιμο?Αν θέλουν να μας ρίξουν στα πιο βαθιά ας κάνουμε C, η οποία αποτελεί πραγματικό εφόδιο για τα επόμενα εξάμηνα. Αν θέλουν να μας ρίξουν στα μαλακά, γιατί να μην κάνουμε πχ Python?Μία γλώσσα με ατελείωτες εφαρμογές τα τελευταία χρόνια, η οποία βασίζεται στο concept ότι αφαιρούμε την δύσκολη σύνταξη (θυμίζει πάρα πολύ ψευδογλώσσα) και εστιάζουμε στην ουσία.

Σειρά έχουν οι διαφορικές εξισώσεις. Αναμφισβήτητα ένας μηχανικός θα χρησιμοποιεί διαφορικές όλη του την ζωή. Θα μάθει να τις εφαρμόζει. Για να μην επεκταθώ στο πώς θα μπορούσε αυτό το μάθημα να έχει εργαστήριο (όπως γίνεται σε άλλα τμήματα), θα παραμείνω στον τρόπο μάθησης και εξέτασης. Από το να προσπαθεί ο φοιτητής, εκτός του να κατανοήσει και να εξοικειωθεί με αυτόν τον τομέα των μαθηματικών, πρέπει να κάτσει και να αποστηθίσει τους διάφορους τύπους διαφορικών και τις τεχνικές επίλυσης τους. Θα ήταν τόσο δύσκολο λοιπόν να γίνεται η εξέταση με ανοιχτά βιβλία?Η με μία σελίδα σημειώσεων?Αυτό όχι μόνο θα έκανε ουσιαστική την εξέταση, αλλά θα ανέβαζε και το επίπεδο της, μιας και ο σκοπός των θεμάτων θα ήταν να κάνουν τον φοιτητή να σκεφτεί και όχι να ανακαλέσει τι έμαθε απ’ έξω το προηγούμενο βράδυ.

Τέλος η αγάπη όλης της σχολής. Το μάθημα για το οποίο ακούς από την στιγμή που θα πατήσεις για πρώτη φορά το πόδι σου στην σχολή. Ένα μάθημα που πλέον έχει πάρει διαστάσεις μύθου. Τα Ηλεκτροτεχνικά Υλικά. Θεωρητικά, ένα μάθημα πολύ ενδιαφέρον που αναλύει σε χημικό/φυσικό/μαθηματικό επίπεδο όλα αυτά τα φαινόμενα που συναντάμε στον μακρόκοσμο. Πρακτικά, ο εφιάλτης πολλών φοιτητών για πάρα πολλές εξεταστικές. Επιτρέψτε μου να πω πως γι αυτό ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο ο καθηγητής. Το βιβλίο είναι δικό του, οι διαφάνειες και οι παραδόσεις δικές του, η εξέταση αποκλειστικά δικιά του. Οι παραδόσεις (το εβδομαδιαίο τρίωρο, για να μην μιλήσουμε για τα άπειρα extra μαθήματα) απευθύνονται σε άτομα τα οποία ήδη κατέχουν το θέμα και θέλουν απλά να εμβαθύνουν (όχι δηλαδή σε 2ετείς φοιτητές).Το βιβλίο εξαιρετικά δυσνόητο και για το οποίο δύσκολα μπορείς να βρεις βιβλιογραφία, μιας και η ύλη είναι δημιούργημα του καθηγητή.Όσο για την εξέταση και η διόρθωση… την αφήνω σε άτομα που έχουν δώσει πολλές παραπάνω φορές από μένα….

Κάποιος καθηγητής αρέσκεται να επαναλαμβάνει συνέχεια ότι “εδώ στην Ελλάδα σας χαϊδεύουμε τα αυτιά, για πάτε στο εξωτερικό να δείτε τι γίνεται”.Επειδή όμως σύμφωνα με τα παγκόσμια δεδομένα εδώ μας χαϊδεύουν αυτό δεν σημαίνει ότι για εκδίκηση πρέπει να βασανιζόμαστε εμείς χωρίς λόγο. Ούτε ότι οι καθηγητές πρέπει να βλέπουν τον ρόλο τους σαν αυτόν του βασανιστή….

Νομίζω ότι το θέμα είναι αφού συνειδητοποιούμε την θέση μας, να προσπαθήσουμε να φτάσουμε τους καλύτερους.Όχι να τιμωρούμαστε αιωνίως (γιατί μην ξεχνάμε ότι η κατάσταση αυτή επικρατεί στα ελληνικά πανεπιστήμια από την δεκαετία του ’80) για κάτι που δεν προκαλέσαμε καν εμείς…


Μια επικοδομητική συζήτηση…

Φεβρουαρίου 13, 2008

Το πρόγραμμα σπουδών μας μου θυμίζει κάτι περιπτώσεις που πολλοί συγγενείς κληρονομούν ένα μεγάλο οικόπεδο. Όλοι το θέλουν για πάρτη τους, κανείς δεν συμβιβάζεται με τον άλλο και στο τέλος μένει αναξιοποίητο και μαραζώνει..

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της νοοτροπίας αυτής αποτέλεσε η τελευταία συζήτηση που έγινε στο τμήμα λίγο πριν την εξεταστική με θέμα φυσικά, το πρόγραμμα σπουδών. Μετά την παρουσίαση της πρότασης δύο συμφοιτητών μας (την οποία δυστυχώς έχασα μιας και υπήρχε ελάχιστη ενημέρωση για την εκδήλωση), οι οποίοι αξίζουν συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία τους, ξεκίνησαν τοποθετήσεις καθηγητών/φοιτητών πάνω στο θέμα. Οι φοιτητές όπως ήταν λογικό επισήμαιναν τα προβλήματα που έχουν συναντήσει μέχρι τώρα, προτείνοντας κάποιες γενικές λύσεις για την βελτίωση του προγράμματος.

Φτάνουμε λοιπόν στους καθηγητές. Όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, γνώριζαν τα προβλήματα καθώς και πολλές από τις λύσεις τους. Τα συγγράμματα, τα εργαστήρια, ο τρόπος διδασκαλίας, οι αυθαιρεσίες των καθηγητών, ο αριθμός μαθημάτων, ο τρόπος εξέτασης….Οι λύσεις ήταν προτάσεις που κάθε φοιτητής θα ήθελε να δει στην σχολή του. Πραγματικά ακούγοντας μόνο αυτά έλεγες, αύριο ξημερώνει μια πιο φωτεινή μέρα για την σχολή μας.

Δυστυχώς όμως, τα πράγματα απείχαν πολύ απ’ αυτό. Αυτό φαινόταν στις διευκρινιστικές ερωτήσεις (ή τις αντι-τοποθετήσεις) που γίνονταν από καθηγητές σε καθηγητές.

ΚΑΝΕΙΣ δεν είχε στην πραγματικότητα διάθεση να συνεργαστεί με κανέναν. Κάθε τομέας πίστευε ότι είναι πιο σημαντικός απ’ τους υπόλοιπους, κάθε καθηγητής υπερασπιζόταν το μάθημα του και κανείς δεν έκανα την παραμικρή προσπάθεια να συμβιβαστεί ώστε να πάει το όλο θέμα ένα βήμα παραπέρα.

Αποτέλεσμα;Να ξεκινήσει μια αόριστη συζήτηση πάνω στο νέο πρόγραμμα σπουδών, για το πως θα πρέπει να είναι, με τι να μοιάζει, τι χρώμα να έχει το εξώφυλλό του…

Με τέτοια μυαλά δεν απορώ που αυτό το τόσο σημαντικό ζήτημα για μία σχολή συζητιέται από το ’98…..

Μερικά ενδιαφέροντα πράγματα που ακούστηκαν ήταν τα εξής.

Στα περισσότερα πανεπιστήμια το master έχει το πολύ 12-15 μαθήματα. Εδώ έχουμε 22.Ποιος όμως θα δεχτεί να συγχωνευτεί το μάθημα του με άλλου καθηγητή…?

Όλοι συμφώνησαν ότι το σύστημα δεν πρέπει να κινείται γύρω από τις εξετάσεις. Η μάθηση πρέπει να είναι διαρκής και η εξέταση μια τυπική διαδικασία για επιβεβαίωση του τι έχουμε μάθει αυτό το εξάμηνο…Αφού συμφωνούν όλοι γιατί τότε μερικοί καθηγητές βγάζουν όλη τους την διαστροφή στην εξέταση…?

Πολλοί καθηγητές αναφέρθηκαν με θαυμασμό σε σχολές όπως το Πολυτεχνείο της Κρήτης,τμήματα του εξωτερικου κτλ, για τα συγγράμματα τους και τον τρόπο διδασκαλίας τους.Γιατί λοιπόν τους είναι τόσο δύσκολο να κάνουν το ίδιο και εδώ?